म त्यो पागल हुँ
जो यमराजको ढोकाको
कुण्डी खटखटाइरहेछ ।
म गर्जन हुँ
पर्वतको त्यो छातीबाट उठेको,
जहाँ युगौँदेखि ज्वालामुखी निदाएको थियो ।
म बल्दो प्रश्न हुँ
त्यही ज्वालामुखीको मुखबाट बगिरहेको,
तिमीलाई चेतना हुनेछ छिट्टै
म स्वयं प्रश्नको उत्तर पनि हुँ ।
क्रान्ति हुँ, म लाभाहरूको नदी हुँ
म हरेक रैतीको नसामा बगिरहेछु ।
म हुरीको उल्टो वेग हुँ,
कुनै धर्मको काँधमा अडिन्नँ ।
नियमका कुनै नाङ्ग्राले
मेरो रुद्रघण्टी चिर्न सक्दैन
यो मुटुको आगो
कुनै सिंहासनको फलामभन्दा पुरानो छ ।
मैले स्वयं प्रमिथसको हत्केलाबाट
थापेको हुँ यो आगो
जसले गाल्न सक्छ कुनै पनि सिंहासन ।
म ती मारिएका मानिसहरूको पुनर्जन्म हुँ
हिजो जे थिएनन् ती मारिएका आँखाहरूमा
त्यो आगो, त्यो चेत
त्यो चट्याङ छ यो आँखामा ।
मलाई पर्खालहरू नदेखाऊ
चुरचुर धुलो बनाउनेछु
सडकमा सिमानाहरू नकोर
म नामेट बनाउनेछु ।
मेरो जात आकाश हो
जो अविभाज्य छ
मेरो रङ्ग रगत हो
जो अमिट छ ।
मेरो परिचय नसोध
म भिडभित्रकै एउटा आवाज हुँ
म आवाजहरूको भिड हुँ ।
म समयको टुक्रा हुँ
इतिहासको अनन्त शृङ्खलाको कडी हुँ
जसले कोपर्नेछ तिम्रो
महिमागान कुँदिएको भित्तो ।
त्यही इतिहासमा
तिम्रो साम्राज्य
तिम्रो सत्ता बाँकी रहनेछ
पर्वतको भित्तोबाट
चोइटिएको एउटा ढुङ्गासरी
बाटोमा शिलालेखझैँ मिल्किएको
वा कयौँ हातमुनि जमिनमा धसिएको ।
म शब्दहरूमा हुँकार हुँ
कवितामा अग्निको भर्भराहट हुँ ।
अब समय आएको छ
हाम्रा गीतहरू गर्जने
र तिम्रा बन्दुकहरू मौन हुने ।
असम्भव अब सम्भव हुनेछ !
उछिट्टिएर भर्खरै खस्दै गरेका
लाभाहरूसँगै खसिरहेका छन्
आकाशबाट क्रोधले लाल आँखाहरू
जो हिजोसम्म तिम्रा पैतालामुनि
आँसु बगाउँदै थिए।
झ्याल खोल, बार्दलीमा आएर हेर
तिम्रो सहरमा रैतीका मथिङ्गलमा
ज्वालामुखी फुटेको छ !