आँखा चिम्लन्छु र घोत्लिन्छु
झर्झराउँदो ताप शिरमा चढ्छ
मभित्र एक अग्नि छ
नाभिभित्रको गहिराइमा
च्वास्स घोच्ने एक चिसो छ
हो मभित्र एक हिमयुग छ
घरको मूलढोका बाहिरै
समस्याको बिस्कुन सुकिरहन्छ
बिझ्छ छातीनेर कतै
शिर यसै लत्रन्छ
अनि
मनको गहिराइमा छ्वास्स एक पहिरो
झर्छ
आकाश अनायास अँधेरो हुन्छ
तर
प्रत्येकजसो नुक्कडहरूमा
एक गिलास माया र
गफको सितन एक प्लेट
एक मधुर–मधुर भट्टीमा
एक अञ्जुलि आशा अनि
निस्पट्ट अन्धकारमा एक दियो
पिलपिल पिलपिल टिमटिमाउँछ
हो मभित्रै एक समाधान छ
अरबको मरुभूमि र अमेजनको जङ्गल
सगरमाथाको उचाइसँगै
मरियाना ट्रेन्चको गहिराइ,
रत्नाकरभित्रको वाल्मीकि
सबै सबै मभित्र छ ।
हो
मभित्र कालो र सेतो दुवै छ
म
हरेक दिन आफैँसँग एक युद्ध लड्छु
म
हरेक दिन आफैँसँग एक युद्ध हार्छु
अञ्जलिका अस्त्रले म अर्जुन
हिलोमा फसेको रथको पाङ्ग्रो निकाल्दै
गरेको
आफैँलाई प्रहार गर्छु
र
हरेक दिन एक कुरुक्षेत्र बन्छु ।
कर्ता, कर्म र नतिजा
आफैँमा व्याप्त
म दिव्य कृष्ण हुँ
आफैँमा सम्पूर्ण !