अव्यक्त चेतनामा
बमबारी गरेर तहसनहस बनाउँछ
सत्ताको घोडा चढेको
बिब्ल्याँटो मानिसको विरुद्ध
सडक जाम गर्छ ।
लोकले नियमित ठानेको
सबै प्रकारको नियमिततामा
आगो झोसेर खरानी बनाउँछ
एक अलग चरित्र लुसिफर ।
लुसिफर मेरो दैनिकीभित्र
नजानिँदो गरी बसेर
तमाम कुरामा निर्देशन दिन्छ ।
म उसको भारी बोक्ने
एक पीडित भरिया हुँ
वा बहादुर सिपाही ?
लुसिफरको प्रेत वा उसको आदर्श
जसले मेरो चेतना बिटुलो बनाएको देख्छन्
समाजको मुखिया
अफिसको कारिन्दा
मन्दिरको पुजारी
र यो देशका ठेकेदार या ठग ।
यिनीहरूलाई डर छ
आफ्नो मस्तीको दरबार
भत्केर सडकको बास हुनेछ ।
तिनलाई लाग्छ
म लुसिफर चेतना बोकेर हिँडेको छु
तिनको सत्ता भत्काउन ।
मेरो देशबाट
प्रत्येक उडानसँगै उड्छन्
दसैँको जमरा थाप्ने शिर
तिहारको टीका थाप्ने निधार
प्रेमिकाले चुम्बन गर्ने ओठ
र प्रेमको अङ्गालो ।
त्यहीँ रोपिन्छ लुसिफरको बीज
जो हुर्कन्छ
कलमको निब भएर
खबर बोक्ने अखबारहरूमा
र जसले प्रलय निम्त्याउँछ
शासकका टाउका ताकेर ।
ती भ्रष्ट टाउका
ती अपारदर्शी टाउका
ती अन्यायलाई स्वाद मानेर
गीत गाइरहेका टाउका
ती गिदी नभएका टाउकाहरू
ती आँखा नभएका टाउकाहरू
श्रवण शक्ति गुमाएर
अचेत पल्टिएका हिटलर
मार्कोस र इदी अमिन टाउकाहरू !
के गलत भयो र ?
के अपराध भयो र
तमाम सपनाहरू निरुद्देश्य
पत्कर भएर
हावामा उडिरहेको सहरमा
चट्टान भएर उभिनु
पर्खाल भएर ठडिनु ?
हो, म चट्टान भएकै हुँ
म पर्खाल भएकै हुँ ।
ए सम्पादक ! लेखिदिनु यो खबर
पुगोस् प्रत्येक आवाजविहीन
कमजोर र अशक्त व्यक्तिका घर-घर
म लुसिफर, तिम्रो ईश्वरलाई
मुर्दाबाद भन्न उभिएको छु !