कलियुग आयो द्वन्द्वले छायो संसार छ युद्धमा
मान्छेको मन फेरियो किन? बस्दैन बुद्धमा ।
सत्यको बाटो ओझेलमा पार्दै झुटको राज भयो
जो बोल्छ साँचो उसैलाई पासो देखिँदै गइरह्यो ।
धनको दम्भ लिएर मान्छे बहादुरी देखाउँछन्
मनको भाव मेटाई केवल अक्षर लेखाउँछन् ।
न आफ्ना बन्ने आफन्तजस्ता पराई टाढा झन्
विश्वासको डोरी छिनाई हिँड्ने लाखौँ यहाँ छन् ।
ठुलो र सानो छुट्याउने आँखा निकै नै बेइमान
असत्य गर्दै सत्यलाई जित्ने आएको जमाना ।
मायाको किनबेच हुँदै छ कतै बजारको कोठामा
किशोरी बाला मारिए कति पीडा लिई ओठमा ।
कति छन् नाङ्गा कति छन् भोका सङ्घर्ष गर्ने
मौकाको फाइदा उठाउने मात्रै अगाडि सर्ने ।
धुवाँको मुस्लो निल्दै छ आकाश मुहार छोपेर
धर्तीले आगो सहन्छ कति? आफूलाई जोतेर ।
खाडीको हावा रोएर आज सुस्केरा हाल्दै छ
युद्धको मारले संसारभरि अँध्यारो फाल्दै छ ।
जूनले निल्यो धुवाँको मुस्लो पानीले खरानी
बालबच्चा वृद्ध साराको उड्यो हावामा परानी ।
ढोलक बज्यो ढ्वाङढ्वाङ गर्दै आकाश गर्जियो
सन्त्रास दिँदै मान्छेको मनमा युद्ध झन् चर्कियो ।
सिमानामा बल्यो आगोको पप्का आँसुको भेल भयो
हरायो आज ओठको हाँसो घर–आँगन जेल भयो ।
न आमाबाबा न ऐया–आत्थु भन्न नै भ्याएका
रगतको धारा छुटाई सारा स्वर्गलोक गएका ।
दुधे ती बालक रोएका कति दूध खोज्छन् रातमा
आमाको शरीर जलेर गयो दूध छैन आँतमा ।
शान्तिको कुरा गरेर शासक भ्रम छर्दै डुलेका
शक्तिको खेलमा युद्ध र आगो दिएर झुलेका ।
धनी त आखिर जोगिए बाँचे गरिब नै थिचिए
युद्धको चोटले तड्पियो छाती अति नै मिचिए ।
रगतले पोत्यो यो धर्ती सारा आँसुको भेलमा
कहिले आउला सुनौलो बिहान आँगन टोलमा ?
नभए देश कहाँ हुन्छ भेष के गर्छौ लडेर
मानवभित्र दानवता भए के काम भो पढेर ?
दुई हात जोडी बिन्ती यो गरेँ युद्ध भो चाहिएन
युद्धको डरले मुटु नै काँप्यो काम गर्न पाइएन ।
अब त सुन जनताको पुकार भो युद्ध छाडिदेऊ
राष्ट्रको शिर उठाई सबलाई ममता बाँडिदेऊ ।
युद्धको विराम गरिदेऊ हात मिलाउन आऊ न
शान्तिको दीप जलाई अब धर्तीलाई जोगाउन ।