रात झर्छ
तर अँध्यारो मात्र हुँदैन
बत्तीहरू बल्छन्
र उज्यालोको बहानामा
अझ गहिरो अँध्यारो पस्छ गल्ली–गल्ली ।
कुनै समय
देउसी–भैलोको लयमा बस्थ्यो बस्ती
आज
सिक्का झर्ने आवाजले ढाकेको छ त्यो लय
टिङ… टिङ… टिङ…
भाग्यको नक्कली सङ्गीत ।
परम्पराको नाममा
घरको आँगनमा पस्यो एउटा सानो खेल
र त्यो खेलले
बिस्तारै घर निल्दै गयो
पहिला हाँसो
त्यसपछि विश्वास
अन्त्यमा
आमाको निद्रा ।
सहरका कुनाकाप्चामा
नयाँ मन्दिरहरू खुलेका छन्
जुवाघरहरू ।
जहाँ देवता होइन
मेसिनहरू बस्छन्
र प्रार्थना होइन
नोटहरू चढाइन्छन् ।
स्क्रिनभित्रको संसारमा
एक क्लिकले
सपना जितिन्छ
अर्को क्लिकले
जीवन हारिन्छ ।
सानो हात
अझै कलम समाउन सिक्दै गरेको
तर आज
स्मार्टफोन समातेको छ
र आँखा
पाठ्यपुस्तक होइन
रङ्गीन जुवाको एपमा टाँसिएको छ ।
उसको भविष्य
कुनै किताबको पानामा होइन
घुमिरहेको छ
डिजिटल चक्रभित्र
जहाँ
शिक्षा हार्छ
र भ्रम जित्छ ।
बुबाको पसिना
साँझको थकानसँगै घर फर्कन्छ
तर
छोराको एउटा क्लिकले
त्यो पसिना
अनलाइन सागरमा डुब्छ ।
संस्कृति
कुनै सङ्ग्रहालयको वस्तु जस्तो
धूलोले ढाकिँदै छ
किनकि
हामीले यसलाई
रक्षा गर्नेभन्दा
बेच्न सिक्यौँ ।
यो केवल जुवा होइन
यो
समयको चोरी हो
विश्वासको हत्या हो
र
भविष्यको लुट ।
अनि प्रश्न उभिन्छ
हामी
खेल खेलिरहेका छौँ
कि
खेलले हामीलाई खेलिरहेको छ ?
रात अझै झर्दै छ…
तर
कुनै बिहान आउँछ कि आउँदैन
त्यो पनि
अब
भाग्यकै हातमा छ ।