साहित्यपोस्ट डट कम

कविता : जुवा

कविता : जुवा

जुवा एउटा यस्तो छाया

जसले उज्यालो घरभित्रै अँध्यारो छर्छ ।

धर्मको बाटो छोडेर लोभको भुमरीमा फस्दा

मान्छे आफूलाई हराउँदै जान्छ ।

महाभारतको सभामा युधिष्ठिरले पासा खेल्दा

गुमाएको केवल राज्य थिएन

त्यो त थियो आत्मसम्मान, परिवारको विश्वास र धर्मको आधार ।

हे मित्र !

गीता भन्छ “असंयम नै पतनको ढोका हो ।”

जब मन लोभले ढाकिन्छ, विवेक मौन हुन्छ

र त्यही मौनतामा विनाशको बीउ उम्रिन्छ ।

विदुरको नीति सम्झ

“जहाँ मोह छ, त्यहाँ बुद्धि अन्धो हुन्छ ।”

जुवा केवल खेल होइन, यो एक आगो हो

जसले पैसा मात्र होइन, सम्बन्ध र आत्मा पनि जलाउँछ ।

समाजको लाज केवल अरूको नजर होइन

यो त आफ्नै अन्तरात्माको आवाज हो

जसले भन्छ, “उठ, अब रोक, अब फर्क !”

धर्म र कर्तव्य भनेको केवल पूजा होइन

आफ्नो जीवनलाई सत्मार्गमा राख्नु पनि धर्म हो ।

परिवारको आँखाभित्रको आशा जोगाउनु

आफ्नो भविष्यलाई अँध्यारोबाट बचाउनु

यही साँचो कर्तव्य हो ।

आजै निर्णय गर

पासाको आवाज होइन, विवेकको आवाज सुन ।

हारजितको भ्रम होइन, सत्यको बाटो रोज ।

किनकि

साँचो जित त्यो हो

जब तिमी आफैँलाई जित्छौ ।

साझा गर्नुहोस्:
सर्वाधिकार © २०७७-२०८३, शब्द मिडिया प्रा. लि.