एक दिन मेरो माया, मेरो अनुराग
कसो नलाग्ला र तिमीलाई ?
आज तर्किएर हिँडेका छौ शब्दका घाउ बोकेर
भोलि फर्किन मन कसो नलाग्ला र तिमीलाई !
एक दिन सबैसँग अघाएपछि
जीवनका स्वादले तृप्त भएपछि
मेरो प्रेमको आत्मिक तिर्खा याद आउनेछ तिमीलाई ।
एक दिन सबैको बिछ्यौनाले ऐठन गर्न थालेपछि
मेरो आत्मीय अङ्गालोको याद आउनेछ तिमीलाई ।
त्यतिबेला निसङ्कोच
मेरो रित्तो अङ्गालो अविचल प्रतीक्षामा तिम्रै निम्ति बसिरहेको हुनेछ ।
तिमी आउँछौ पक्कै
मलाई थाहा छ
मेरो बुढो जवानी तर खाली सिउँदो
आशा र भरोसासहित तिम्रै प्रतीक्षामा बसिरहेको हुनेछ।
त्यतिबेला मेरो बुढ्यौली लाग्दै गरेको गाला पनि सौम्य र कोमल
चम्किलो लाग्नेछ तिमीलाई ।
मेरो फुल्दै गरेको केशमा बेली-चमेली सिउरिदिन मन लाग्नेछ तिमीलाई ।
हामी जवानीमा सँगै नखेलेको रङ
यो बुढेसकालको होलीमा जीवनयात्राको रङ रङ्गीचङ्गी खेल्नेछौँ ।
तिमी घुँडा दुखेको बहाना गर्नेछौ
म तातो तेलमा मेथी फुर्याएर
समर्पण र ममताले तिमी सुतेको ओछ्यानमा आउनेछु ।
जब हाम्रो पहाडको घरमा
हामीले पालेको कालो पोथीले ओथारो बसेर चल्ला काढ्नेछे
तिमी खुसी हुँदै— “बुढी, छिट्टो आइज त” भन्नेछौ ।
म फुक्दै गरेको पटुकी बाँधेर
घरेलु माया बोकेर भाग्दै तिमीतिर आउनेछु ।
हामी कालो पोथीका सेतो चल्ला गन्दै-गन्दै
अगेनामा बसालेको कुँडेको दूध उम्लनेछ ।
तिमी दूध राखेको चिया खान नपाएपछि मलाई दोष दिनेछौ
त्यसरी हतारमा बोलाएको निहुँ पारेर
फेरि म पनि मौन रिसमा रिसाउनेछु ।
दिनभरि नबोली-नबोली म खाना पस्किन्छु
तिमी आफैँ थाल सारेर खानेछौ ।
मैले अलिकति गुन्द्रुकको रस थपिदिन्छु
तिमी थाहा नपाएझैँ अकथ स्नेहले हेर्नेछौ ।
यसरी नै हाम्रो बुढेसकालको प्रेम प्रगाढ र अविचल बनिरहनेछ ।
उज्यालोभरि म घुर्किन्छु, तिमी फकाइरहन्छौ ।
हिजो बोली बाराबार, तिमी उता म यता फर्केर सुतेका हामी
बिहान उठ्दा म लजाएको हुनेछु, तिमी मुस्कानले भरिएको हुनेछौ ।
ए प्रियतम! आऊ न हामी यही जिन्दगी जिउनेछौँ
कसैले नगरेको निस्सीम प्रेम गर्नेछौँ ।
आधा जिन्दगी कता बरालियौँ, कता हरायौँ
जवानी कता पोखियो, कता खेर गयो
अब अन्तिममा हामी अन्तिम सहयात्री बनेर
एक-अर्काको काख सिरानी बनाएर मर्नेछौँ ।