साहित्यपोस्ट डट कम

कविता : जङ्गेपिल्लर

कविता : जङ्गेपिल्लर

समय यस्तो भिखारी बनेर आयो

खै के हो समयलाई दिने ?

मस्तिष्क, हात, खुट्टा, मन गुमाएर

उड्न खोजेको घुमन्ते चरोले

चारो खोज्न सिकारीलाई

भकारी सुम्पिदिने ।

बेस्मारी विश्वको सर्वोच्च हुन

शारीरिक लयमाथि तिलाञ्जली दिएर

पश्चिमातिर फर्किन खोजियो

फेसबुक, टिकटक, इन्स्टाग्राम

अनि चोक, बजार र चौताराका

आँखा, कान सर्लक्कै सुनियो ।

डिजिटल सपना कुम्ल्याएर बसेका

सबै मन र मस्तिष्कलाई

जङ्गेपिल्लर ठडिन्छ भनियो

बाहरूका कुराले अघोरै रिस चलेको बेला

शिरबाट हामफाल्न खोज्दा

आज आफैँ अनायास

भिरबाट हामफालेर सकियो ।।

साझा गर्नुहोस्:
सर्वाधिकार © २०७७-२०८३, शब्द मिडिया प्रा. लि.