बन्दुक नउठाई
न नाराको तुफान चलाएर
आज जनताले
ब्यालेटको सानो कागजमा
आफ्नो ठुलो आवाज लेखेका छन्।
मुठ्ठी बाँधेर होइन
औँलामा मसी लगाएर
उनीहरूले इतिहासको ढोका ढकढक्याएका छन् ।
चुपचाप लाइनमा उभिएका ती अनुहारहरू
वास्तवमा समयसँग बहस गरिरहेका थिए ।
कसैले केही बोलेन
तर मतपेटिकाले सुने
वर्षौँको थकान
टुटेका सपना
र अधुरा वाचा ।
मौन थिए ओठहरू
तर मनभित्र
आँधी चलेको थियो
“अब पुग्यो!” भन्ने
नबोलिएको चिच्याहट ।
कुनै ढुङ्गा उछालिएन
कुनै सडक जलाइएन
तर एक मतको हल्का स्पर्शले
सत्ताको सिंहासन हल्लियो ।
यो विद्रोह
बारुदको गन्ध बोकेको छैन
यो विद्रोह
आशाको सुगन्धले भरिएको छ ।
जनताले सिकाएका छन्
क्रान्ति सधैँ गोलीले हुँदैन
कहिलेकाहीँ
शान्त औँलाले छाप लगाएको
एउटा ब्यालेट नै
सबैभन्दा ठुलो विद्रोह हुन्छ ।
जब जनताको आवाज दबाइन्छ
उनीहरू कहिलेकाहीँ चिच्याउँदैनन्
उनीहरू मत हाल्छन् ।
र त्यो मौन निर्णयले
इतिहासको दिशा नै बदलिदिन्छ ।