कविता : हरियाली प्रेमको पृथ्वी

चन्द्रमाको आकाश

र सानोमा कुदी हिँड्ने खेतको खोजीमा

हत्तोहरान भएको मनले पृथ्वीलाई सोधिहेर्यो

किन यस्तो भयो ?

किताबका पृष्ठहरूमा मुद्रा लागे

बोट–बिरुवाहरू ठूला भएर घर बने ।

जीवहरू केवल मानिस बने

त्यसैले ।

पानी पर्दा झन्झट मान्ने बालकलाई भनेँ

आउन दे नानी

नत्रभने भविष्यमा तैँले पनि सोध्नेछस्

वर्षाका थोपाहरू आकाशमै किन अडिइरहे ?

ठूलो पोखरीका जलकुम्भीहरूमा हिँड्ने

मानिसहरूको साइकल व्यायाम बन्यो ।

स्कुलको निबन्धमा स्याबासी पाएको बालकले

जीवनको लक्ष्यमा बुद्धू बनी हेरिरहेछ ।

हामी सबै यहीँ रहेका छौँ त

साथमा हरियाली मनहरू पनि ।

हजुरआमाजस्तै खित्खिताएर हाँस्नलाई

आकाशको जूनलाई जिस्काउनलाई

पक्षीसँग कुराकानी गर्नलाई एउटा आलो

हरियाली पृथ्वी चाहिन्छ

एउटा प्रेमको पृथ्वी ।

मूल असमिया कविता: इन्तिकाबुर रहमान अनुवाद: डा. देवेन सापकोटा