महाभारत केवल युद्धको कथा होइन
त्यो मानिसभित्रको युद्धको दर्पण हो
जहाँ एक पासा फालिँदा केवल खेल हारिँदैन
भाग्य, सम्बन्ध र आत्मसम्मान पनि चिरिन्छ ।
आज पनि, त्यो द्यूतसभा मरेको छैन
घरघरमा बाँचिरहेको छ
मोबाइलको पर्दामा, साथीहरूको हाँसोमा
र एकान्तको मौनतामा ।
एक युवक
उसले केवल दुई लाख रुपैयाँ हारेको थिएन
उसले बाबुको विश्वास हारेको थियो
छोरीहरूको भविष्य हारेको थियो
र सबैभन्दा ठुलो कुरा
उसले आफूलाई हारेको थियो ।
जुवा भनेको केवल खेल होइन
यो एउटा मायावी जाल हो
जहाँ जित्ने आशाले
हराउने नियतिलाई लुकाउँछ ।
महाभारतमा युधिष्ठिरले
राज्य, द्रौपदी र आफ्नै स्वाभिमान दाउमा राखे
आजको युगमा मानिसले आफ्नो जीवन दाउमा राख्छ ।
रेलको आवाज
केवल फलामको ठोकाइ होइन
त्यो एक अधुरो सपनाको अन्तिम चिच्याहट हो
जसले भन्न खोज्छ
“म हारेँ… तर खेल अझै बाँकी छ ।”
समाज चुप छ, धर्म मौन छ
दार्शनिकता केवल किताबमा सीमित छ
तर वास्तविक युद्ध प्रत्येक मनभित्र चलिरहेको छ ।
हामी कहिले सिक्ने ?
कि जीवन कुनै जुवा होइन
जहाँ हार्दा पुनः खेल सुरु गर्न पाइन्छ ।
किनकि यहाँ हार्नु भनेको
अन्तिम अध्याय लेखिनु हो ।