आफू सानो छँदा
स्वागतद्वार ठड्याएर
तेर्सिएका थिए
सम्भावनाका बग्रेल्ती गोरेटाहरू ।
रहरले आँखा खोल्नुअघि नै
पत्तै नपाई
शुरु भएछ
एउटा (अ)निश्चित यात्रा ।
भयो यस्तो कि
आठ–दस कदम नहिँड्दै
गोरेटो आफैँ अल्मलियो
र छिर्यो एउटा भयङ्कर सुरुङभित्र ।
कतै निस्पट्ट अँध्यारो
कतै भयङ्कर भड्खालो
कतै अनकन्टार भीर
कतै उकालो–ओरालो ।
वर्षौँको सङ्घर्षमयी हिँडाइ, कुदाइ
भोक, प्यास र अनिद्रा…
सुरुङ जसोतसो छिचोलियो
तर अझै असमथर, अप्ठ्यारो, अस्पष्ट गोरेटो ।
उफ् !
जोबन बितुञ्जेल
असिनपसिन हिँड्दा पनि
कुनै क्षितिजको
कुनै गन्तव्यको
सङ्केतसम्म देखिएन ।
आज
मध्यान्तरको भ्युटावर चढेर
हेर्दैछु पछिल्तिर
र हेर्दैछु छुटिसकेका
दूर–दूरसम्म फैलिएका
ती असङ्ख्य गोरेटाहरू ।
आहा !
टाढैबाट भए पनि
प्रस्टै देखिँदैछन्
कैयौँ ती गोरेटाहरू, बाटाहरू र राजमार्गहरू ।
देखिन्छन् रमाइरहेका बटुवाहरू
हात समाई हिँडेका प्रफुल्ल प्रेमीहरू
हाँसोले उज्यालिएका अनुहारहरू ।
भ्युटावरको उपल्लो कौसीमा थचक्क बसेको छु
र खोल्दैछु जिन्दगीको थोत्रो ल्यापटप ।
असरल्ल छरिएका छन् हाफ–टाइमसम्मका एक्सेल–डाटा
तर किन हो
सेभ हुन मान्दैनन्
ती कुनै ।
अन–सेभ्ड फाइलहरू त्यसै छोडेर
खोज्दैछु प्रेम र सुखको नयाँ सफ्टवेयर
धन र मन मिलाउने
माया र साथ गाँस्ने
सपनाहरूलाई एउटै फोल्डरमा सजाउने
कुनै हाइब्रिड फाइल ।
सोच्दैछु एक पटक
अस्तव्यस्त यात्रालाई निर्धक्क ‘अनडु’ गरूँ
भुल र गुनासाका गोरेटालाई ‘डिलिट’ गरूँ
अनि
मुटुको हार्डडिस्कमा बाँकी उज्यालो बचाइराखेर
जिन्दगीलाई फेरि एकपटक
‘रिसेट’ गरूँ
र शुरु गरूँ
त्यही ‘हाइब्रिड’ फाइलको
एक नयाँ जिन्दगी प्रोग्राम
एक समथर गोरेटो
एक प्रेमिल र सुन्दर यात्रा ।