घाम
आज फेरि
झ्यालको काँटीमा झुन्डिएको थियो
आफ्नै उज्यालोलाई
डोरीझैँ बटारेर ।
आँगनभरि
सुकाउन राखिएका सपनाहरू
हावाको घाँटीमा अड्किएका कपडाजस्ता
फर्फराइरहे
न त उड्न सके
न त भुइँमा झर्न ।
मेरो सहर
धुवाँले बुनेको जालोभित्र
माकुरो बनेर अल्झिरह्यो
र सडकहरू
लामो सर्पझैँ
आफ्नै पुच्छर निल्दै
रातभरि घस्रिरहे ।
एक हाँसो
ढुङ्गाको मुखमा उम्रिएको फूल थियो
जसलाई समयको भारी
जुत्ताले कुल्चियो ।
चौतारीमा बसेको बूढो पीपल
दिनभरि
चराहरूको थकान हेरिरह्यो
साक्षी बनेर
तर साँझ
उसकै हाँगामा
एउटा सुनसान कालो मसान झुन्डियो
एकदम
कालो
कहिल्यै
नबोलेको
नदेखिएको ।
आकाश
आजकल
नदीमा डुबेको अनुहारजस्तो देखिन्छ
जहाँ जून
फुटेको ऐनाको टुक्रा बनेर
आफ्नै रगत लत्पत्याइरहेको हुन्छ ।
र म
मेरो छातीभित्र
कसैले बिस्तारै
एउटा अदृश्य डोरी कसिरहेको महसुस गर्छु
जहाँ शब्दहरू
एक–एक गर्दै
तारमा अड्किएका चराझैँ
फड्फडाइरहेका छन् ।
जीवन
सायद
घाँटीमा बाँधिएको त्यही
पुरानो
धूलोले ढाकिएको
पासो हो
जसलाई मानिसहरू
आशा भनेर
दिनहुँ चुमिरहेका छन् ।