कविता : त्यो धुवाँ, त्यो खरानी

बेच्नेले तिम्रो तस्बिर

तिम्रो घाउ बेचिरहेछ

तिम्रो सपना, तिम्रो नाउँ बेचिरहेछ ।

तिमी ढलेको माटोदेखि

रगतको टाटो सम्म बेचिरहेछ

उधारो सपनाको बजारमा

तिम्रो सिरानीदेखि खरानीसम्म बेचिरहेछ।

तर म आमा हुँ

अझै पनि मलाई विश्वास छैन

कि सडकमा तिमी नै ढल्यौ भनेर

एकसाथ जलेका धेरै चिताहरूमध्ये

एउटा चितामा तिमी नै जल्यौ भनेर।

तिमी त ढुङ्गाले थिचिएको

त्यो दुबो हौ जो प्रहार सहेर पनि मौलाउन सक्छ

तिमी त हृदयको त्यो बिरुवा हौ

जो हुरी सहेर पनि पलाउन सक्छ।

तिमी नै भन

अझै आउँछौ जस्तो लाग्दालाग्दै

म कसरी विश्वास गरूँ ?

कि त्यो धुवाँ, त्यो खरानी तिम्रै हो भनेर !