धुम छ
उधुम छ
प्रतिस्पर्धा छ
स्याल, ब्वाँसो र हुँडार
सिनो डकारी-डकारी
को बन्ने ठुलो शाकाहारी ?
पालैपालो घोषणा छ
हैन भन्नेलाई गालीको हकारी छ
हो भन्नेलाई तालीको भकारी छ ।
बाघको छाला ओढेर
थरीथरी रङका स्याल
डाँडा वारिपारि जताततै
एकै स्वरमा हुइँहुइँ गर्छन् ।
आफ्नो ठगी “भगवानकाे हगी” भन्दै
ब्वाँसो र हुँडारको लुट मात्र देख्छन्
‘ठोक्छु-ठोक्छु’ रटान गर्छन्
एक-एक तानाबाना बुन्छन्
“नयाँ हुँ, बेदागी छु” रटान लाउँछन् ।
स्याल भन्दै छ
सिनो छुन्नँ
खरायो खान्नँ
खोरबाट कुखुरा-बाख्रा लान्नँ
घोषणा गर्छ
“हामी शाकाहारी बन्छौँ !”
वर्षौँवर्ष चोसो बजाउने
ब्वाँसो सबैभन्दा चोखो भन्छ
टाटो भए पनि ब्वाँसोमा फाटो छैन
तन्नेरी स्यालसँग दरार छ।
करारमा चर्काचर्की छ
रनवन कसले जलायो ?
स्याल र्याखर्याख्तीमा छ ।
मांसको अंश नछुई
हात्ती ठुलो हुन सक्छ
ब्वाँसो किन हुन सक्दैन ?
उल्टै प्रतिप्रश्न गर्दै भन्छ
“अब मृगहरू मर्ने छैनन्
अब हरिण हराउने छैनन्
गोठबाट गाई गायब हुने छैनन्
ब्वाँसो अब शाकाहारी बन्ने छ !”
ओढारबाट निस्केका हुँडार
आफैँभित्रको रडाकोले थकान छन्
इतिहासको बखान छन् ।
सिनो लुछाचुँडी, अर्कैलाई दोष छ
भित्र जे भए पनि बाहिर जोस छ
आरोप–प्रत्यारोपमा होस छ ।
स्यालसँग गरम छ
ब्वाँसोसँग नरम छ ।
भन्छ
जङ्गल सबैको साझा हो
अर्ना र भैँसीको हो
जेब्रा र निलगाईको हो ।
हरियो घाँस हाम्रो नीति हो
शाकाहारी बन्ने हाम्रो लक्ष्य हो ।
जङ्गल सबैको साझा हो
अब जङ्गलमा
कोही मारिने छैन
कसैले सिनो खाने छैन
अब केको लुछाचुँडी ?
पालैपालो आउँछन्
पटक-पटक आउँछन् ।
जसले जति ढाँचा फेर्छन्
जसले जति रङ फेर्छन्
उहीसँग दङ्ग छन्
आलाकाँचा जनावर !