सडकका घुम्तीहरूमा समय वेगले दौडिरहेछ
यो गुडिरहेको कारको सानो घेराभित्र
स्टेरिङ समातेका मेरा हातहरू
र उसको मौन सामीप्यको बीचमा
एउटा छुट्टै ब्रह्माण्ड मौलाएको छ ।
अचानक एक कोमल मुहूर्तको जन्म हुन्छ
जहाँ उसका हातहरू अनायसै मेरामा बेरिन्छन्
त्यहाँ मात्र भौतिक स्पर्श छैन
मुटुको गहिराइमा पुग्ने चाहनाको
एउटा अजम्बरी कम्पन छ ।
मेरा औँलाहरूमा जब ऊ आफ्नो अस्तित्व बिसाइदिन्छे
त्यो सुन्दर भावनाभित्र
अपरिभाषित न्यानोपनको संसार ब्युँझिन्छ
मानौँ स्पर्शले आत्माको भाषा बुझ्न सकेझैँ ।
यात्राका सडकमा म सावधान दृष्टि बिछ्याउँछु
ब्रह्माण्डलाई वेवास्ता गर्दै ऊ
श्वासजस्तै न्यानो स्पर्श छर्दै, नजिकिँदै
मेरो अनुहारको भूगोलमै आफ्नो गन्तव्य खोज्छे, अनि…
मेरो एकाग्रतालाई उसको तरल नजरले पगालिदिन्छ ।
हातको त्यो आलिङ्गनभित्र
उही कम्पन, उही तिर्खा र न्यानो सान्निध्य जोगाएर
हर्षका अनगिन्ती मुहानहरू यसरी फुट्छन्
मानौँ यो छोटो यात्राको सामीप्य होइन
जुगौँदेखिको कुनै तृष्णा मेटिँदै छ ।
घामको तापले नुनिला थोपाहरू निधारमा उम्रिन्छन्,
ऊ एउटा पवित्र अनुष्ठानझैँ नजिक सर्छे;
उसका कोमल औँलाहरूले पसिना मात्र पुछ्दैनन्,
तनमा–मनमा शीतलता फैलाउँदै—
मभित्रका सारा अतृप्तिको राप मेटिदिन्छन्।
अनि हल्का झुकेर एउटा सुस्केरा फुकिदिन्छे
त्यो हावाको झोक्का होइन, मेरो
डढेलो लागेको मनमा शीतल जल छर्कने एउटा ऋतु हो
ती साना चेष्टाहरूमा ब्रह्माण्डकै सबैभन्दा गहिरो
अनुरागको अर्थ लुकेको पाउँछु र मुस्कुराउँछु ।
मेरो मुस्कानमा कुनै सर्त छैन, बरु उसको
त्यो स्थिर दृष्टिमा एउटा मौन अर्चना छ
ती नजरका आरतीमा म निःशब्द भई हराइरहन्छु
ऊ मलाई यसरी हेर्छे मानौँ म कुनै ढुङ्गाको मूर्ति हुँ
र ऊ मेरा लागि सारा संसार त्याग्न तयार पुजारी ।
उसको समर्पणमा एउटा मीठो आज्ञाकारिता छ
जहाँ म स्वामी होइन, उसको श्रद्धाको मन्दिर बन्न पुग्छु
उसको हर धड्कनले आस्थाको नयाँ लय समात्छ ।
यही अटुट निष्ठा र न्यानो सान्निध्यलाई
मैले एउटै संज्ञामा कैद गरेको छु “मेरो खुसी ।”
ऊ आफ्ना सपनाका रङ्गीन थुँगाहरू सुस्तरी देखाउँछे
अनि मेरा आँखाको गहिराइमा डुबेर सोध्छे
“तिम्रो किनारा कहाँ छ ?”
म मौन रहँदै गर्दा, मेरा हातहरू अझ
कसिलो गरी बाँधिन्छन् पूर्ण विश्वस्त भएर ।
उसको त्यो मुठ्ठीको दबाबमा एउटा प्रतिज्ञा छ
“तिमी अधुरो रहनु, मेरो ईश्वर पराजित हुनु हो ।”
यसरी उसका शब्दहरूले मलाई पूर्णताको जलप लगाइदिन्छन्
मौन रहँदा, मेरा हातहरूले पनि उसलाई अझ झन्–झन्
कसिलो गरी बाँध्छन् किनकि मेरो किनारा पनि उनी नै हुन् ।
खुसीका आँसु आँखामा टलपल गर्दै
ऊ केवल एउटा सत्य ओकल्छे
“तिम्रो खुसी नै मेरो अस्तित्वको अन्तिम बिन्दु हो ।”
त्यसपछि संवादहरू सकिन्छन्
मात्र एउटा गहिरो विश्वास बाँकी रहन्छ हर श्वासप्रश्वाससँग ।
मेरो लागि तिमी हुनुको अर्थ नै संसार हुनु हो
र यही छोटो यात्रामा तिम्रो साथ नै
मेरो अनन्त खुसी हो ।
सडकहरू सकिएर कतै किनार लाग्ला यो यात्रा
तर हृदयका यी स्पन्दनहरू कहिल्यै थाक्ने छैनन् ।
छोटो यात्रामा जन्मिएको एउटा ब्रह्माण्ड
उसको स्पर्शले पग्लिएको मेरो एकाग्रता
हातको न्यानोमा जुगौँदेखिको तिर्खा मेटिँदै
मौन अर्चनाजस्तो उसको दृष्टि र मेरो मुस्कान
जहाँ यात्रा सकिएला, तर यो अनुभूति कहिल्यै सकिँदैन ।