चिसो तुसारो झरेको यो बिहान
मौनताको सेतो कुहिरो ओढेर उभिएको समय
घाम अझै निदाएको छ क्षितिजको काखमा
हावाले बोल्न बिर्सेको जस्तो लाग्छ आज ।
घाँसका टुप्पामा टल्किएका साना सपना
रातले छोडेर गएका आँसुका थोपाजस्ता
हातले समाउन खोज्दा हराइदिन्छन्
ठीक जीवनका अधुरा चाहनाहरूझैँ ।
चिसो तुसारो केवल मौसम होइन
यो त अनुभूतिको भाषा हो
जहाँ शब्दहरू जम्छन्
र भावनाहरू मौनमा बदलिन्छन् ।
मानिसहरू नजिक छन्
तर आत्माहरू टाढा छन्
सबैको छातीमा आफ्नै जाडो छ
आफ्नै तुसारो जमेको ।
पुराना सम्झनाहरू आज झन् चिसा लाग्छन्
न्यानो स्पर्श खोज्दै हृदय बारम्बार काँप्छ।
तुसारोले ढाकेको बाटोमा हिँड्दा पाइलाहरू सावधान हुन्छन्
एउटा सानो चिप्लाइले पूरै विश्वास लड्न सक्छ।
तर यही चिसोमा धैर्यको परीक्षा हुन्छ
यही तुसारोभित्र भोलिको घामको प्रतिज्ञा लुकेको हुन्छ।
किनकि तुसारो सधैँ रहँदैन
यो त रातको अस्थायी शासन हो
घाम आउँछ सबै चिसोपन पग्लाउँदै ।
त्यसैले म तुसारोलाई दोष दिँदिनँ
यसले मलाई सहन सिकाएको छ
मौन भएर बलियो बन्न
चिसोमा पनि आशा बचाइराख्न।
चिसो तुसारो तिमीले सिकायौ
सबै न्यानोपन आगोबाट मात्र हुँदैन
कहिलेकाहीँ सहनशीलता नै सबैभन्दा ठूलो ताप हुन्छ ।