मेरो करेसो नजिकै छ साथी
आत्मा छ घाती अपराध माथि
आचार छोडी अतिचार गोड्छ
गाली नमीठो अविराम छोड्छ ।
उठ्तै बिहानीपख मुर्मुरिन्छ
सर्किन्छ आफैँ अनि जुर्मुरिन्छ
चाहिन्न ठूलो कसुरादि केही
पोखिन्छ ठाडै अपराध देही ।
बच्चा कुदोस् त्यो निहुँ नै बनिन्छ
हेर्यो खडा भै अब झन् खनिन्छ
बोल्दै नबोलौँ पनि क्रोध भर्छ
बोलौँभने तापनि ठस्स पर्छ ।
कालो मसी के अझ त्यै छ कालो
राँगो छ हान्ने भयको भँगालो
तर्साउने भैकन हिँड्छ जैले
रोएर बाँच्ने म छु एक ऐले ।
देखेर रुन्छन् बचरा जहान
झम्टन्छ उल्टै नकटो हराम
ए भाइ ! यस्तो नगरौँ न भन्दा
खाइन्छ आफैँ दस–पन्ध्र डण्डा ।
कस्तो दिनैमा घर यो किनेँछु
आफ्नो जवानी पसिना छिनेछु
जुन् आँसु मेरा परिवार झार्छन्
आगो उकेल्छन् अनि राप ताप्छन् ।
यौटा दरिद्री मन हाँस्न सक्छ
रोएर आफैँ पनि बाँच्न सक्छ
हाँसो म कल्पूँ कुन आसभित्र ?
ज्वाला छुटेको हर श्वास भित्र ।
तोडेर घेरा अभिमन्न्यु बाँच्ला
सौदामिनीमा पनि रात हाँस्ला
पर्दा छिमेकी अति दुष्ट भान्से
सक्तैन कैल्यै पनि हाँस्न मान्छे ।