म हुँ देशको होनहार युवा
छिटछिटो म अघि जान्छु।
देशको लागि डलर कमाउन
बेचिदिए कल–कारखाना
खोसिदिए रोजगार हाम्रा
आज रिझाउँदैछन् कसलाई ?
देश र जनतालाई निराश बनाउँदै,
सर्वहाराको भेषमा आई खुसी पार्दैछन्
सामन्तीलाई ।
ट्वारट्वार गर्दै आवाज आउँछ
मान्छेको हो कि भ्यागुताको ?
निरर्थक आवाजले कान टट्ट्याउने
सर्वहाराको नकाब लगाई
सामन्तीको सङ्गतमा रमाई।
आयले थेग्दैन तिनीहरूको खर्च
गरिब देशमा सामन्तीको राज ।
शिक्षा, स्वास्थ्य छन् तिनकै अधीनमा
परेका छन् जनता बिलखबन्द ।
धुरुधुरु रुन्छिन् धरती माता
आफ्नै सन्तानमा विभेद देखेर।
लौ आयो अर्को रातो बाकस
डलर भित्र्याइदिने युवाको लास ।
सिन्दूर पुछियो अर्की नारीको
एकल नारीको सङ्ख्या बढ्यो ।
कस्ता थिए बाबु चिन्न नपाई
अबोध बालक टुहुरो बनाइयो ।
खाली ठाउँ भर्नका लागि अर्को युवा तयार भयो
दाम बुझाउन लाइनमा ठडियो
युवाविहीन देश हुने भयो ।
यस्तै छ हाल मेरो देशको
किञ्चित् भाव छैन शासकमा ।
रसरङ्गमा छ सामन्तीसँग
महत्त्व छैन सिन्दूर–पोतेको ।
फर्कन्छन् युवा रातो बाकसमा
भन्छन्— आएको देश बनाउन
जनताको नजरमा स्वयं बनेको ।
विवश छु म टुलुटुलु हेर्न
देश र जनता हरदम ठगिएको ।