भित्ताको कुनामा
अहिले पनि एउटा पुरानो घडी झुण्डिएको छ !
जसको समय
धेरैअघि नै रोकिएको थियो
तर अचम्म
त्यो घडीभन्दा बढी त
मान्छेहरू रोकिएका रहेछन्
आ–आफ्नै विगतमा
त्यसको सुईले
अब कुनै घण्टा देखाउँदैन
तर हरेक रात
मेरो कोठामा पुराना आवाजहरू बजाउँछ
आमाको थकित स्वर
बुबाको अधुरो सपना
र चुपचाप टुक्रिएको
एउटा बाल्यकाल !
त्यो घडी कहिलेकाहीँ
आफैँ टिक–टिक गर्छ
जब घर एकदम शान्त हुन्छ
मानौँ समय होइन
कुनै पुरानो सम्झना
भित्ताबाट गुञ्जिरहेछ
मैले धेरैपटक
त्यसलाई फाल्ने सोचेँ
तर कसरी फाल्नु ?
जसले मेरो जीवनका सबै ऋतुहरू देखेको छ !
त्यसको सिसाभित्र
अहिले पनि धुलोभन्दा बढी
केही बाँकी छ
सायद
हामीले कहिल्यै नभनेका कुराहरू !
र कहिलेकाहीँ
म राति एक्लै उठेर
त्यो रोकिएको समय हेर्छु
अनि सोचिरहन्छु
घडी बिग्रिएको थियो
कि हामी ?