मौन पीडाको गाथा
महाभारतको विशाल कथाभित्र
एक नाम चुपचाप बाँचिरहेकी छन् ।
भानुमती
सुन्दरता जति गहिरो
त्यति नै नियतिको कठोर छायाले ढाकिएको ।
कम्बोजको राजदरबारमा
फूलजस्तै हुर्किएकी उनी
राजा चन्द्रवर्माकी छोरी
आफ्नो जीवनको निर्णय गर्न
स्वयंवरको मञ्चमा उभिएकी थिइन् ।
तर त्यो दिन
फूलले आफूले चाहेको हात रोज्न पाएन
माला उठेको थियो
तर मनले रोजेको बाटो अधुरै रह्यो ।
दुर्योधन
आफ्नो अहङ्कार र चाहनाको बलमा
मालालाई आफ्नै घाँटीमा जबरजस्ती सजायो
र युद्धको ज्वाला बल्यो
राजाहरूको क्रोध
तर परिणाम एउटै
बलको जित र इच्छाको हारमा
भाग्यको पासा युधिष्ठिरको जस्तै विपरीत पल्टियो ।
कर्ण
साथमा उभिएको मित्रता
तर त्यो मित्रताको छायामा
कसैको स्वतन्त्रता हराइरहेको थियो ।
भानुमती
अब हस्तिनापुरको रानी थिइन्
तर के उनी आफ्नो जीवनकी रानी थिइन् ?
उनको मौनता
इतिहासले धेरै कम सुनेको आवाज हो
जहाँ प्रेम होइन
कर्तव्यको भारी मात्र बोकिन्थ्यो ।
भित्र कतै
भगवानप्रतिको श्रद्धा
कृष्णप्रतिको
भक्ति
जुवाप्रतिको घृणा
उनीलाई सम्हाल्ने एक मात्र आधार थियो
जस्तो आँधीबिच
दीपको सानो तर अडिग ज्योति ।
यो कथा केवल
सुन्दरता र अपहरणको होइन
यो कथा हो
एक नारीको मौन सङ्घर्ष
जहाँ इतिहासले युद्धको गाथा लेख्यो
तर हृदयका घाउहरू
शब्दबिनै हराए ।