हिँड्दै जाँदा मैले सोचेँ
आखिर गन्तव्य नै सबै कुरा त हो
जहाँ पुगेपछि सबै थकाइ बिसाइन्छ
सबै भावना र सपनाहरूको अन्त्य हुन्छ
जहाँ आफू, आफू हुन सकिन्छ अनि
अनि भन्न सकिन्छ, “यो पूरा भयो ।”
तर, के यो गन्तव्य त्यति सहज छ ?
कोहीबिना या कसैको साथबिना ?
त्यही पल बाटोले चुपचाप भन्यो
“मबिना तिमी कहाँ पुग्न सक्थ्यौ र ?”
धुलोले भरिएका पाइला
घामले डढेको अनुहार
जिम्मेवारीले लत्रेका काँध
सपनाले भरिएका आँखा
अनि अँध्यारोले छोपेका क्षणहरू
यी सबै त मेरै कथा हुन्
आखिर त्यही बाटोकै कथा हुन्
जहाँबाट गन्तव्यको यात्रा म तय गर्दै छु ।
बाटोले भन्यो “म तिम्रो यात्राको सहयात्री हुँ ।”
फेरि गन्तव्य टाढा कतै मुस्कुराइरह्यो
तर बाटो
बाटोले साथ दियो
हरेक पाइला साथ दियो ।
कहिले उकालो, कहिले ओरालो
कहिले सीधा, कहिले घुमाउरो
तर हरेक मोडमा साथ दियो ।
जहाँ–जहाँ म पुग्दै गएँ
त्यहाँ म आफैँलाई भेट्दै गएँ ।
र अन्त्यमा बुझेँ
गन्तव्य त एउटा बहाना मात्र पो रहेछ
जीवन त बाटोमै लेखिँदो रहेछ
अनि बाटोमै सकिँदो रहेछ ।