धुवाँ उड्यो कहिल्यै
ती अग्ला चिम्नीबाट
आज त्यही चिम्नीहरू
निराशाको कालो आकाश हेरिरहेका छन् ।
मेसिनका आवाजहरू
एक समय गीत जस्तै लाग्थे
आज कारखानाको पेटभित्र
सन्नाटा कराइरहेको छ ।
देशभर रुग्ण उद्योगहरू
घाइते सपनाजस्तै थला परेका छन्
फलामका ढोकामा ताला झुन्डिएका छन्
र हजारौँ हातहरू
कामको खोजीमा भौँतारिएका छन् ।
कच्चा पदार्थ आउने बाटो
सुकिसकेको नदीजस्तै रोकिएको छ
गोदामहरू खाली छन्
उद्योगको मुटुमा
अब उत्पादन होइन
धुलो मात्र थुप्रिएको छ ।
रोजगारका उज्याला बिहानहरू
अचानक साँझमा बद्लिए
बाबुका काँध निहुरिएका छन्
आमाका आँखामा
चुल्हो निभ्ने डर छ ।
युवाहरूका सपना
पासपोर्टको लाइनमा अडिएका छन्
देशभित्र पसिना बगाउने ठाउँ छैन
विदेशको मरुभूमिमा
भविष्य खोज्न बाध्य छन् ।
बजारहरू सुनसान छन्
सटरहरू आधा झरेका
नोटको आवाज हराएको छ
आर्थिक चक्र
जङ्गिएको पाङ्ग्राजस्तो रोकिएको छ ।
कसले सुन्ने अब
ती मजदुरका मौन चिच्याहटहरू ?
जसले कहिल्यै देशका लागि
आफ्नो जीवन घोटे
तर आज आफ्नै घरमा
भोकसँग सम्झौता गरिरहेका छन् ।
देश केवल नक्सा होइन
देश त चलिरहेका उद्योग हुन्
चलिरहेका हातहरू हुन्
आशाले भरिएका श्रमिकका आँखाहरू हुन् ।
यदि कारखाना रोयो भने
देशको मुटु रोइरहेको हुन्छ
यदि रोजगार मर्यो भने
भोलिको सपना मरेको हुन्छ ।
अब समय छ
ताला फोड्ने
मेसिन फेरि चलाउने
युवाका हातमा
फेरि श्रमको सम्मान फर्काउने ।
किनकि
उद्योग बाँच्नु भनेको
देशको भविष्य बाँच्नु हो ।