कविता : बदलिएको ऊ !

जय रिमाल

हाकिमी स्वरको अभिनयमा दिक्क मानेको उसले

‘टक्सिक इन्भायरमेन्ट’ बाट मुक्ति पाउन

बाटो अन्तै मोडेको छ ।

केही समयको लागि नै सही

साविक जिम्मेवारीमा अल्पविराम लगाएको छ ।

बदलिएको कथाको परिदृश्य पुनः फेरिँदा

ऊ कठिन शब्दजालमा हराउँदै जान्छ

आफ्नो स्वभाव र चरित्र विपरीत

विचार र प्रश्नहरूको भरिया बन्दै जान्छ ।

उसलाई थाहा छ ऊ गहिराइमा जान सकेको छैन

जाओस् पो कसरी !

ज्ञानको समुद्र नाप्ने सामर्थ्य पनि त हुनुपर्‍यो नि !

तर पनि ऊ ज्ञानको भोको छ,

सिक्ने प्रयासमा ऊ उत्ति नै इमानदार छ

जति ऊ पहिले थियो ।

तर अपेक्षा र यथार्थ एकाकार हुन सकेका छैनन्

त्यसैले ऊ बेचैन मात्रै होइन, चिन्तित समेत छ ।

समयको गतिमा समाहित हुन नसक्दा

कतै समयरूपी रेलले निकै पछाडि छाड्ने त होइन ?

ऊ आफैँलाई प्रश्न गर्दै छ ।

उतारचढावले भरिएको जीवनमा

कहिले यात्राले कर्तव्य लिएर आएको छ त

कहिले कर्तव्यले यात्रा तय गरेको छ ।

सायद यसैका कारण होला

मनमा तर्कना खेल्नुलाई उसले सामान्य नै ठान्छ ।

उमेर, सेवा र पदीय योगदानको विरासतलाई

फगत एक लेखोटले छोप्दा

अनि अपेक्षा र चाहनाका शालीन प्रस्तुतिलाई

‘एक फिस्टे’ ले हमला गर्दा

ऊ आफ्ना तार्किक आवाज दबाउन चाहँदैन ।

त्यसैले समर्पणको भारलाई यथावत् काँधमा बोकी

लेखोटको मर्यादालाई केही बेरको लागि बिसाई

आत्मसम्मानका खातिर

स्वच्छन्दताको पाइला अघि बढाउँछ ।