ए साथी, उठ न तिमी
अझै गर्नु छ धेरै
किन अल्झिन्छौ साना–तिना कुरामै तिमी ?
ऊ हेर त त्यो कलकलाउँदो बालक
उसको मुस्कान तिमीमै त अडिएको छ ।
उठ न तिमी
तिम्रै सुन्दर सृष्टिको पालन–पोषण गर्नलाई उठ ।
तिमी महान् त पहिल्यै थियौ
तिम्रो यस्तो सुन्दर सिर्जना हेर ।
पक्कै भोलि त्यो कलिलो सृष्टि विशाल बन्नेछ
तिम्रो ममता र आशिषको मात्रै त खाँचो छ ।
किन तड्पिन्छौ तिमी ?
तिम्रो त्यो ममताको शक्ति लिएर उठ ।
तिमी तिमी मात्रै होइनौ नि साथी
एकपटक सम्झी हेर
तिमीलाई झैँ छ कसैलाई आफ्नो काखको चिन्ता
तिनै संसार देखाउने आमालाई सोध ।
निर्भीक भएर लड यो मैदानमा
जहाँ तिम्रो जित निश्चित छ ।
नसोच समाज
नसोच पीडा
बस अघि बढ ।
तिमीभित्रकै ज्योतिलाई सोध
तिम्रो शक्ति कति छ भनेर
जे गर, जस्तो गर
तर एकपटक फेरि उठेर हेर ।
नपत्याए तिमीभित्रको तिमीलाई नै सोधेर हेर
तिमी तिमीसँगै घण्टौँ कुरा गरेर हेर
तिमीले तिमीलाई नै माया गरेर हेर
तिमीले तिमीलाई नै मौका दिएर हेर ।
के छैन र गर्न सक्ने तिमीले ?
एकपटक आफैँलाई सोधेर त हे।
अँह, हुँदैन यसरी
वर्षौँ भयो त्यो धुलोले डेरा जमाएको
झटपट उठ र टकटक्याऊ त्यसलाई तिमी
आफैँले आफैँलाई विश्वास नगरी सुखै नमान अब तिमी ।
आफैँले आफैँलाई चिनेर त हेर तिमी ।
जहाँ अन्त्य देख्छौ तिमी आफैँमा, साथी
हो त्यही बेला म अनन्त देख्छु तिमीमाथि ।
उठ न साथी ।