मृत्यु– एक मौन चित्रकार
सूर्यका अन्तिम रङहरू आकाशमा छ्याप्दै बुनिरहेको छ
तर कहिल्यै फेरि उस्तै उज्यालो झल्काउँदैन।
जसरी जानेहरू फर्किँदैनन्
त्यसरी केही क्षणहरू, अवसरहरू, समयका छायाहरू
एकपटक बग्यो भने कहिल्यै उस्तै हुँदैन ।
तर उनीहरूको हाँसो अझै हावामा झुलिरहेको छ
झरेका पातमा, माटोको छालमा
समयको अधूरो सुईमा टाँसिएको ।
सन्नाटा सागरको लहरमा घुम्छ
हाम्रो रगतको धारा हुँदै
सपना र बिहानीको सीमामा
अदृश्य सन्देशहरू टल्किन्छन् ।
मृत्यु सुन्दर छ कि छैन ?
शायद त्यो आँखाले मात्र देख्न सक्ने जादु हो ।
तर जानेहरूलाई सम्झँदा
यो सौन्दर्य दुःखको समुद्रमा पनि नाच्छ
जसरी रात र चन्द्रमा
सधैँ टाढा भए पनि
एकअर्कामा प्रतिबिम्बित ।
जानेहरू फर्किएनन्
तर हामीले छोएका पातहरू
हावामा हल्लिँदै
श्वास र मौनको बीचमा
उनीहरूको उपस्थिति फूलझैँ फुलिरहेको छ ।
र मृत्यु शान्त, गहिरो, अमर
समयको नदीमा आफ्नै गीत गाइरहेछ
हामी सुनिरहन्छौँ
छायाको मुलायम स्पर्शमा
हावाको फुसफुसाहटमा
अदृश्य, अमूर्त र अमर ।