हामी मौसम हेरेर उभिने पात होइनौँ ।
हामी त ती जराहरू हौँ
जसले चट्टानभित्र पनि जीवन खोज्न सिकेका छन् ।
हावा कहिले साथ दिन्छ
कहिले विपरीत दिशाबाट धकेल्छ ।
तर दिशा बदल्नेहरू
हावा होइनन्
मन कमजोर भएकाहरू हुन् ।
हामी त नदीजस्तै हौँ ।
हाम्रो बाटो रोक्न
ढुङ्गाहरू थुपारिन्छन् ।
नदी भने बहस गर्दैन
ऊ चुपचाप बगिरहन्छ ।
अन्ततः ढुङ्गा नै
उसको गीतको लय बन्छ ।
कसैले व्यङ्ग्यको काँडा फ्याँक्छ ।
कसैले अफवाहको धुवाँ उडाउन खोज्छ ।
कसैले शङ्काको बादल फैलाउँछ ।
तर सूर्य
बादलसँग अनुमति मागेर
कहिल्यै उदाउँदैन ।
नेतृत्व उचाइमा देखिने छाया होइन
नेतृत्व भित्रको आगो हो
जुन चिसो रातमा पनि निभ्दैन ।
नेतृत्व ठुलो आवाज होइन
ऊ त त्यो मौन निर्णय हो
जसले बाटो बनाउँछ
जहाँ पहिले कुनै बाटो थिएन ।
समयको घडी
हल्ला सुनेर घुम्दैन।
ऊ त कर्मको चाल सुन्छ
र चुपचाप
इतिहासका पानाहरू पल्टाउँछ ।
यात्रामा
धुलो पनि उड्छ ।
ढिस्को पनि भेटिन्छ ।
कहिलेकाहीँ बाटो हराएझैँ लाग्छ ।
तर क्षितिज
कहिल्यै हराउँदैन ।
क्षणिक छायाँहरूले
सूर्यलाई छेक्न खोज्छन्।
तर उज्यालो
आफ्नो बाटो आफैँ बनाउँछ ।
आज प्रश्न गर्नेहरू
भोलि कथा सुनाउनेछन् ।
किनकि समय
झुटको आवाज होइन
सत्यको पदचाप सुन्छ ।
अडान
माटोमा गाडिएको बीउ जस्तै हो ।
आज देखिँदैन।
तर भोलि
वन भएर उठ्छ ।
विश्वास
शान्त हुन्छ।
तर जब ऊ उठ्छ,
इतिहासको दिशा बदलिन्छ ।
किनकि
आँधीले धेरै कुरा हल्लाउँछ
तर साँचो अडानलाई होइन ।
र त्यसैले
हाम्रो यात्राको नाम
आज पनि उही छ…
आँधीभन्दा बलियो विश्वास ।