सपना उनीहरूका आफ्ना थिएनन्
तर मेरा लागि आकाश नै किन्ने
अठोट राखे ।
आफ्नो रहरको घाम ढाकेर
मेरो भविष्यलाई उज्यालो बनाए ।
बुबाका हातमा चिरा–चिरा
परेका ती डामहरू
सिर्फ घाउ मात्र होइनन्, इतिहास हुन् ।
घामले पोल्दा पनि नझुकेका
आँधीले हान्दा पनि नटुटेका।
उनको पसिना नै आज मेरो पहिचान बन्यो
उहाँको मौनता नै मेरो साहस बन्यो ।
बुबाको एउटै आवाज छ “बाबु ! तँले
कहिल्यै हार मान्नु हुँदैन ।”
आमाका आँचलभित्र लुकेका थिए
असंख्य अधुरा सपना ।
आफू रोएर पनि मलाई हँसाइन्
आफू भोकै बसेर मेरो पेट भरिन्।
उनको थकान कहिल्यै ओठमा आएन
र हिम्मत सधैँ आँखामा चम्किरह्यो।
हाम्रो घर सानो थियो
तर त्यहाँको आत्मबल
पहाडभन्दा पनि ठुलो थियो ।
चुल्होको धुवाँसँगै उड्थे दुःखहरू
तर आशा कहिल्यै निभेन ।
उनीहरू आफैँ काँडामाथि हिँडे
मलाई फूलमाथि टेकाउनका लागि
आफ्नो जिन्दगीको रङ फिक्का पारेर
मेरो सपना रङ्गीन बनाए ।
आज म जहाँ उभिएको छु
त्यो कुनै संयोग होइन
यो उनीहरूको पसिनाको ब्याज हो
त्यो उनीहरूको बलिदानको परिणाम हो ।
म कहिल्यै हार्न पाउँदिनँ
किनकि मेरो पछाडि
दुई अदृश्य योद्धा उभिएका छन्
जसले कहिल्यै आफ्नो पीडा गनेनन्
तर मेरो सफलता गन्ने सपना मात्र देखे ।
मेरा आमाबुबाको सङ्घर्ष
मेरो रगतमा बग्ने क्रान्ति हो
मेरो जीवनको सबैभन्दा ठुलो शक्ति हो ।