साहित्यपोस्ट
नेपाली भाषा र साहित्यको सम्पूर्ण पत्रिका
Sahityapost Book

एक चिकित्सकको कला मोह

Chovar Blues Mobile Size

पुर्ख्यौली थलो सिरहा जिल्लाको लहान भए पनि काठमाडौंलाई कर्मथलो बनाएका सन्दर्भ गिरी पेसाले नाक कान घाँटी विशेषज्ञ हुन् । उनी कला साहित्यमा विशेष रुचि राख्छन् । पारिवारिक पृष्ठभूमि पनि उनको त्यस्तै छ ।

४/५ वर्षको हुँदा र केही बुझेर ज्ञान लिन सक्ने भएपछि उनले चित्रकार तथा उनकी फुपू प्रमिला गिरीलाई ठूलोठूलो क्यानभासमा चित्र कोर्दै गरेको देखेका थिए ।

उनी चित्र कोर्नका लागि प्रेरणाको स्रोत आफ्नी फुपू रहेको बताउँछन् । प्रमिला फुपूसँग कयौँ कला प्रदर्शनीमा घुम्न जान्थे । उनी एक समय त कुनै पनि कला प्रदर्शनी छुटाउँदैनथे । बाटोमा हिँड्दा उनका बुबाले पनि उनलाई प्रमिलाको कामका बारेमा बताइरहेका हुन्थे । प्रमिलाले बनाएका मूर्ति तथा चित्रका बान्कीका बारेमा चिनाउने गर्थे । त्यो देख्दा पनि उनलाई चित्र मूर्ति कोर्न हौसला मिल्थ्यो । उनलाई कतै चित्र देख्दा पनि कसले बनाएको होला, के बनाएको होला भन्ने कौतुहल जाग्थ्यो ।

सन्दर्भ भन्छन्, ‘कला भनेको आफैँ उत्पन्न हुने कुरा रहेछ । म यो गर्छु भनेर मात्र पनि नहुने रहेछ ।’

आदर्श विद्या मन्दिर मानभवनबाट पढाइको सुरुवात गरेका उनले काठमाडौँ विश्वविद्यालयबाट आइएस्सी गरे र बाङ्गलादेश गएर एमबिबिएस गरे भने मास्टर्स एण्ड सर्जरी काठमाडौं मेडिकल कलेजबाट गरे ।

केही समय उनले अक्षर पत्रिकाको प्रधान सम्पादक भएर पनि काम गरिसकेका छन् । उनी कवितामा पनि उस्तै रुचि राख्छन् । उनको चित्रकला र मूर्तिकलामा विशेष रुचि छ ।

कविता लेख्ने, गीत लेख्ने, चित्र बनाउने डाक्टरहरु पनि छन् । तर डा. गिरी मूर्ति पनि बनाउँछन् । उनी एमबिबिएस पढ्न बाङ्गलादेश पढ्न जाँदा त्यहाँ प्रथम वर्षमा पढ्दै गर्दा उनले विभिन्न रुचिमा संलग्न भएका साथीहरु भेटे । अन्य साथीहरूले आफ्ना रूचिका साथी खोजे, उनले भने त्यहाँ चित्रकार, मूर्तिकार, संगीतकार, कवि सबैलाई साथी बनाए । डाक्टरी पढ्दै गर्दा उनले चित्रकला र मूर्तिकलामा विशेष लगाव भएका कारण राजधानी ढाकाका विभिन्न आर्ट ग्यालरी घुम्ने, प्रदर्शनी हेर्ने गर्न थाले ।

बाङ्गलादेशमा उनी डाक्टर बन्दासम्म कति साथीहरू उनकै आँखाअगाडि चित्रकार र मूर्तिकार बनिसकेका थिए । उनले डाक्टरी पढाइसँगै चित्र बनाउने र मूर्ति बनाउने काम पनि गरे । उनका साथीहरूले उनको काम देखेर यसले कलाकारितामा पनि राम्रो गर्न सक्छ भन्दा उनलाई थप हौसला मिल्थ्यो ।

उनले बाङ्गलादेशमा अन्तर्राष्ट्रिय चित्रकला प्रतियोगितामा भाग पनि लिन्थे र छनोटमा पनि पर्थे । उनले अहिलेसम्म चार वटा अन्तर्राष्ट्रिय चित्रकला प्रदर्शनीमा भाग लिइसकेका छन् । नेपालमा भने ललितकलाले गर्ने राष्ट्रिय कला प्रदर्शनीमा तीन पटक भाग लिएका छन् । अन्य कला प्रदर्शनीमा पनि उनले कहिले मूर्ति त कहिले चित्र प्रदर्शन गर्ने गर्छन् । उनले थुप्रै पुस्तकका आवरण चित्र पनि बनाएका छन् ।

नेपाल आएपछि भने बाङ्गलादेशमा जस्तो उनको साहित्यिक र कलाकारहरूसँग जमघट भएन । उनको पेसा पनि अलग भयो । एकदिन उनले प्रोफेसर लय मैनालीसँग भेटेर उनका कामहरू देखाए । गिरीको काम देखेर मैनालीले काममा अझै ध्यान दिएमा राम्रो गर्न सक्ने सुझाव दिए । विभिन्न मान्छेसँग भेटाइदिने र टेक्निक पनि सिकाउने काम गरे । यसले उनमा थप काम गर्न ऊर्जा प्रदान गर्यो । त्यसपछि उनले डाक्टरी पेसासँगै चित्रकला र मूर्तिकलालाई निरन्तरता दिँदै गए । सबैको प्रतिक्रिया र सुझावले उनलाई हौसला प्रदान गरिरहेको छ ।

यतिबेला उनी चित्र र मूर्ति दुवै अमूर्त किसिमका बनाउँछन् । उनलाई चित्रमा सेल्फ एक्सप्रेसिनिजम र मूर्तिमा एक्सपेरिमेन्टल खालको मन पर्छ । उनी चित्र बनाउँदा एक्रेलिक, तेल, र मिक्स रङ प्रयोग गर्छन् । पछिल्लो समय भने उनी डिजिटल आर्टमा पनि अभ्यस्त हुन खोजिरहेका छन् ।

उनको कलाले उनको पेसामा पनि योगदान पुर्याइरहेको उनी बताउँछन् । उनी नाक, कान, घाँटीको सर्जन हुन् । त्यसमा पनि कलाको प्रयोग हुन्छ । उनी भन्छन्, ‘कला भनेको भित्तामा सजाउनका लागि मात्र होइन । कला भनेको समयको प्रतिबिम्ब गर्ने कुरा हो । कलाले एउटा समयावधिलाई कसरी जाँच्छ र नयाँ के विकसित भइरहेको छ भन्ने पनि बताउँछ ।’

प्रतिक्रिया
Loading...