विश्वेश्वरप्रसाद काेइरालाका कथा Archives

क्लासिक कथा : सखी

विश्वेश्वरप्रसाद कोइराला २०८२ जेष्ठ ६ १०:०१

त्यो जस्तोसुकै बदमास भए तापनि एउटा कुरा त कबुल गर्नैपर्छ । त्यसले कहिले बलजफ्ती गरेन । मैले पछि भन्नासाथ मेरो...

विश्वेश्वरप्रसाद कोइराला २०८२ बैशाख २ १०:०८

पहाडको बाटोमा एक्लै हिंड्न निकै गाहारो पर्छ । मलाई दुईतीन दिनका लागि यस्तै बाटो हिँड्नु थियो । तर मैले बाटोमा...

विश्वेश्वरप्रसाद कोइराला २०८१ माघ ८ ०९:०१

तिनको नाउँ थियो पवित्रा । आँखा तानिएका, घाँटी गाँडले विकृत भएको, देब्रे गोडा दाहिनेभन्दा सानो भएकोले हिँड्दा खोच्याएर हिँड्नुपर्ने ।...

गोपी मैनाली २०८१ भाद्र १९ १०:०१

जीवन एक सुनिश्चित जोखिम हो । जीवनको सार्थकता प्रतिबद्धताले निर्दिष्ट गर्छ, आफ्ना संकल्प र आस्थाले यथार्थमा मानिस हुन्छ भन्ने जीवनदर्शन...

विश्वेश्वरप्रसाद कोइराला २०८१ बैशाख २५ ०९:०१

मानवसमाजबाट यति टाढा पृथ्वीको एउटा कुनामा बसेर म आफ्नो शरीरलाई यसो निहार्छु । अब यसमा, यसका रेशा-रेशामा महारोगका कीटाणु स्याउँस्याउँ...

विश्वेश्वरप्रसाद कोइराला २०८० माघ २ १०:०१

त्यो रात्रि पनि सधैंको जस्तो साधारण रात्रि थियो । अन्धकारमा मानिसको लोक थाकेर मरेको- चिसो, जाडोले कठाङ्ग्रिएको । काजलको आकाशमा...

विश्वेश्वरप्रसाद कोइराला २०८० पुष २४ १०:००

सृष्टिमा सबभन्दा असहाय प्राणी त्यो कृशकाय पीतवर्ण बालक हो जो एक्कासि शहरबाट चुँडिएर कुनै गाउँमा रोपिन आइपुग्छ । शहरमा जन्मेर...