भोलानाथ सुवेदी Archives | साहित्यपोस्ट

कविताः युद्धले बुद्ध चिन्दैन

भोलानाथ सुवेदी २०८२ असार १२ १२:०१

तिमी कति अगरबत्ती बाल्छौ कति तपस्या गर्छौ हात जोडेर प्रार्थना गर्छौ जे गरे पनि जल्लादको मन फेरिँदैन यहाँ युद्धले बुद्ध...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः प्रियालाई सम्बोधन

भोलानाथ सुवेदी २०८१ फाल्गुन ८ १२:०१

प्रिया टाढा छु अहिले पर पर मरुभूमिको रापमा यहाँ प्रेमका फूलहरू फुल्दैनन् आरनमा तताएको फलाम जसरी डामिनुपर्छ प्रत्येक क्षण यसबेला...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः म तिम्रो मान्छे

भोलानाथ सुवेदी २०८१ पुष ४ ०८:०१

म तिमीले एकलौटी बनाएको मान्छे तिम्रो आफ्नो मान्छे तिमीले कहिले मलाई मेरो सास भन्यौ कहिले आश भन्यौ दिन र रात...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः वादको राग

भोलानाथ सुवेदी २०८१ मंसिर २० १२:०१

तिम्रै पछि लाग्दा घाम आउँछ भन्यौ कालो बादल हटेर उज्यालो छाउँछ भन्यौ मैले पत्याएर उरालेको थिएँ गगनभेदी नारा तिमी सँगसँगै...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः शहीदको रङ

भोलानाथ सुवेदी २०८१ श्रावण २४ १२:०१

मध्य रातमा भित्ताहरूमा कसैले रातो अक्षर लेखेर हिँड्यो क्रान्तिको अक्षर चेतनाको अक्षर जागरणको अक्षर एक हुल मान्छेहरू हातमा मशाल बोकेर...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः म फिरन्ते हुँ

भोलानाथ सुवेदी २०८१ जेष्ठ २४ १२:०१

टिलपिल टिलपिल बीस हजारी तालमा पौडी खेलेका ताराहरू स्पर्श गर्न नारायणी नदीको जलमा डुबुल्की मारेर देवघाटमा वेदवाणी गुञ्जाउन बालापनको सौन्दर्य...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः मुर्दाहरूको राजधानी

भोलानाथ सुवेदी २०८० चैत्र १ १०:०१

हठात् पुगेँ मुर्दाहरूको राजधानीमा सुनसान, एकलास र चिच्याहटमा मुर्दाहरूको टाउको थियो चेत र विचार थिएन मुर्दाहरूको खुट्टा थियो गन्तव्यको मार्ग...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः घर, घरजस्तो छैन

भोलानाथ सुवेदी २०८० फाल्गुन १० १२:०१

मलाई अचेल घर घर जस्तो लाग्दैन खण्डहर भग्नावशेष जस्तो कता कता भत्किएको भित्र भित्र दुखेको फुङ्ग उडेको मानौं, घरमा आमाले...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः मलाई आफ्नो टाउको अचानो लाग्छ

भोलानाथ सुवेदी २०८० फाल्गुन ३ १२:१०

मलाई आफ्नो टाउको बगरेले मासु काट्ने अचानोझैँ लाग्छ घरी एउटा विचारको धारले टुक्य्राउँछ घरी अर्को दर्शनको तरबारले उछिट्याउँछ प्रत्येक पटक...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविता: जङ्गे पिल्लर

भोलानाथ सुवेदी २०८० माघ १८ १२:१३

म ठेगाना हराएको जङ्गे पिल्लर पूर्व मेचीदेखि पश्चिम कालीसम्म उभिएको छु अडिग भएर हिमालजस्तै देशको बलियो सीमा रक्षक भएर वीर...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः कस्तो कविता लेखौँ

भोलानाथ सुवेदी २०८० माघ ११ १२:०१

भन म कस्तो कविता लेखौँ तिमीलाई सम्मुखमा राखेर टोलाउँदै जूनको कविता लेखौँ तिम्रो शरीरका प्रत्येक अङ्गको स्पर्शले हस्तरेखा मेटिएका हात...

पूरै पढ्नुहोस् →

कविताः गोर्खा ब्युँझेक‍ो छ

भोलानाथ सुवेदी २०८० पुष २६ ०३:५३

जब गोर्खा ब्युँझियो छरपस्ट फूलहरु सँगेलिए मानव मष्तिष्कमा उज्यालोको रेखा कोरियो अनगिन्ती सपनाहरु बोकेर हातेमालोको पोय‍ो बाट्दै उज्यालो समृद्धिको यात्रामा...

पूरै पढ्नुहोस् →