Tag: दीपेन्द्र आचार्य

छोटो कथा : भोक

दिपेन्द्र आचार्य २०८१ माघ ८ १२:०१

बिहेको कुरो हुँदाहुँदै पनि भोकहरूसित सम्झौता गरेकी थिइन देविकाले । उसलाई ज्ञात थियो सपना जति सजिलै देखिन्छ विपना त्यति नै...

पूरै पढ्नुहोस्

कविताः मान्छेको ईश्वर

दिपेन्द्र आचार्य २०८१ श्रावण ३ १२:०१

आइन्स्टाइन आफ्नो निधारमा ॐ लेखी गिर्जाघरमा गइ नमाज पढेको देख्दा खिस्स हाँस्छ बुद्ध कित्ता कित्तामा बाँडिएको मान्छेको ईश्वर आइन्स्टाइनको कपालको...

पूरै पढ्नुहोस्

कविताः ट्याटु

दीपेन्द्र आचार्य । २०८० मंसिर २८ १२:०१

तिम्रो वक्षस्थल मास्तिर छात्तिमा मेरो नामको ट्याटु अझै जिउँदै होला नि? म मरे पनि म पनि हेर्ने गर्छु छात्ति आफ्नै...

पूरै पढ्नुहोस्

कविताः अन्धकार समय

साहित्यपोस्ट २०८० कार्तिक २ १२:०१

एउटा अन्धकार समय जहाँ न फुल्छ फूल न उड्छ भमरा फूलको सुवास कैद गरेर भमराको पखेटा काटेर राज गर्न खोज्छ...

पूरै पढ्नुहोस्

कविताः आदिम मान्छे

दीपेन्द्र आचार्य । २०८० श्रावण ३२ १२:०१

एउटा मान्छे शहर पसेको थियो सुकिला भीडहरूबीच एउटा भिन्न मान्छे निधारमा उसको स्पष्ट बगेको थियो कल कल मेची कोशी महाकालीहरू...

पूरै पढ्नुहोस्

कविताः घाउहरू

दीपेन्द्र आचार्य । २०८० श्रावण ११ १२:०१

एक हल जवान गोरु मरेको पीरमा हाँस्दैछ गरीब किसानको खेत मध्य बर्खामा।। लाम छ कृषकहरूको खेत छाडेर दस गजा पारि...

पूरै पढ्नुहोस्

कविताः व्यापार पृथ्वीको

दीपेन्द्र आचार्य । २०८० असार २८ ०९:२९

पृथ्वीलाई दाहिने हातले अँठ्याएर देब्रे गोजीमा राखी आफ्नो जमीनको कित्ता मंगल ग्रहमा खोजी हिँड्ने मान्छे जातले घाँटीमा रातो हरियो वादको...

पूरै पढ्नुहोस्

कविताः उडान

दीपेन्द्र आचार्य । २०८० असार १४ १०:०१

उडान   वाफको पखेटा लिएर सागर उड्छ हिमालतिर पानीको पखेटा लिएर हिमाल उड्छ सागरतिर उड्नु जीवन हो जीवनको प्रकृति हो...

पूरै पढ्नुहोस्

दीपेन्द्रका सात युग्मक

दीपेन्द्र आचार्य । २०८० जेष्ठ २५ १०:५६

१ ज्ञान हावामा पनि बन्छ बाटो जिब्रो बिना बोल्छ लाटो। २ कलियुग अविवाहित नारीबाट छोराको जन्म भएछ अन्ततः बाउ र...

पूरै पढ्नुहोस्

कविताः रङ

दीपेन्द्र आचार्य । २०८० बैशाख २१ १२:०१

हरिमायाको सिउँदोजस्तै लामो र चहकिलो रातो आयु हरिबहादुरले बाँचेको विश्वासको रङ चौतारीमा बिसाएर खुइया काट्दै देउराली भाकेर सङ्‌लो पानीमा बगाएको...

पूरै पढ्नुहोस्

कविताः रङ

दीपेन्द्र आचार्य । २०८० बैशाख १४ १२:०१

कालो बादल मडारिँदैछ पश्चिम आकाशबाट मृत्युतर्फ अघि बढ्दैछ उज्यालो घाम पूर्वबाट मेरो बाजेले पनि नदेखेको त होइन नि सपना त्यसैले...

पूरै पढ्नुहोस्

गजलः बार्दैन

दीपेन्द्र आचार्य । २०७९ फाल्गुन २५ १२:०१

दुःख आउँदा सुख आउँदा पहाड तराई बार्दैन परी आए छिमेकले नि आफन्त पराई बार्दैन घाम जुन समेतले नि भोग्नु पर्ने...

पूरै पढ्नुहोस्

साहित्यपोस्टका प्रकाशनहरू