साहित्यपोस्ट
नेपाली भाषा र साहित्यको सम्पूर्ण पत्रिका

कथा : कुण्डनी

ससिराको गला काट्न ल्याएको खन्जर(राजकीय छुरा)लाई भुईँमा राखी ऊ ससिराको यौवनमाथि उत्रन चाह्यो । सन्नाटाको पहिलो चरणमा पल्लला राष्ट्रको उत्तरखण्डमा बलिरहेको चिराकको मधुरो किरण त्यहाँबाट स्पष्ट देखिन्थ्यो ।

हे चित्राश्वको महाजनपदहरू हो ! यो कुण्डनीको  महासभाले एक अबला स्त्रीको स्वतन्त्रतामाथि अनियन्त्रित बलको पासा चढाएको छ । मलाई मेरो अभिसार मधुराको शय्याबाट अपमानित गराई वेशवनिता(वेश्या)को रूपमा शारीरिक क्रीडा र तनरूपी आनन्द उठाउने चेष्टा गरेको छ । हे सम्माननिय पुरूषहरू हो ! मैले त सुनेको थिएँयो कुण्डनीको सभाले हरेक स्त्रीलाई देवीको रूपमा हेर्दै आइरहेको छ तर मलाई त यो राष्ट्रको महापदमा एक स्वतन्त्र एकाइ ठान्ने दलबाट नै अगम्याको उपमामा रक्तरञ्जित गराएर अर्धरात्रिमा यो राष्ट्रबाट देशनिकाला गर्ने दुष्प्रयास गरेको हो । यो उदण्डको दण्ड स्वरूप म महाराज चित्राश्वको महाजनसामु राजसेनापति कार्तिकेयको अनुयायी वैष्णव्य र मधुरामाथि मेरो मानहानी तथा चरित्रमा दागरोपण गरेको विषयमा यो उजुरी जाहेर गर्दछु ।”

यो कथा हो पल्लला महाराष्ट्रको अधीनमा आफ्नो गण उभ्याई स्वाभिमानसँग बाँचिरहेको राष्ट्र कुण्डनीको । हिजो मध्यरातमा राजगण मधुराको शय्याबाट वैष्णव्यले उनको अभिसारिका ससिराको अपमान गरे । शारीरिक सम्बन्ध जोड्ने चेष्टा उठाए । कुरो के थियो भने मधुरासँग ससिराले आफू मोक्ष यात्राका लागि जान लागेको कुरा गरेकी थिइन्पहिलेदेखि नै । तर मधुराले उनलाई केही दिनका लागि रोकिन अनुरोध गरेका थिए । हे आदि र अनन्त पुरूषहरू हो ! मधुरा र ससिराले वैवाहिक सम्बन्ध पूर्व नै अवैवाहिक गठबन्धनको सम्बन्धलाई महाराज चित्राश्वको अनुमतिमा  अगाडि बढाएका हुन् । यी दुवै स्त्री पुरूषहरूले राजपालका समक्ष गन्धर्वविवाहलाई अनुमोदन गरेका हुन् तर बिचमा आइपुगे राजसेनापति कार्तिकेयका अनुयायी वैष्णव्य । उनले ससिराको पहिलो झलक देख्नेबित्तिकै  उनको यौवनमा दास बन्न पुगेका हुन् ।

इलैया पाठक

अघिल्लो माघ शुक्ल पूर्णीमाका दिनमा वैष्णव्यले उनी(ससिरा)लाई प्रेमको अभिव्यक्ति गरेको खत पठाएका थिएचिलौनी प्रान्त नगरीको अगम्या नैऋतिको हातमा । तर अगम्या नैऋति फर्केर आउँदा उनको हातमा ससिराले च्यातिपठाएको खत थियो । वैष्णव्यको प्रेममा ससिराको जाहेरी कस्तो थियो । त्यसका लागि यो च्याति पठाएको खत नै वैष्णव्यका लागि पर्याप्त भयो । यसैलाई वैष्णव्यले आफूलाई ससिराले अपमानित गराएको ठानी मनमा अपमानित हुनुको अग्निको सानो लप्कोलाई ज्वालामा परिणत गरे ।

त्यसैदिनदेखि उनको हेलमेल मधुरासँग बढ्यो । पछिल्लो समयमा उनी मधुरासँगै उनको कक्षमा पनि जान थाले । मधुराको मुखबाट ससिराको योवनाको प्रशंसा हुँदा वैष्णव्य खुब मज्जासँग सुनिरहेका हुन्थे । जब मधुराले ससिराको योवनाको प्रशंसा गर्न कुनै शब्द भेट्टाउदैन थिए त वैष्णव्यको प्रश्न त्यही पहिलेकै जस्तो हुन्थ्यो, “अनि देवीले भोजन ग्रहण गरेपश्चात् आज पनि स्नान गर्न त भुल्नु भएन ?”

यो अवस्थासम्म आइपुग्दा ससिरा मधुराको कक्षमा नै कैयौँ प्रहर समय व्यतीत गरिरहेकी हुन्थिन् । एक दिन ससिरा भोजन ग्रहण गरेपश्चात् स्नानका लागि स्नानकोठामा गएकी थिइन्अर्धवस्त्रमा । यसैसमयमा वैष्णव्य मधुराको कक्षमा गुप्त तवरले पस्यो ।  ससिराले स्नानका लागि आफ्नो शरीरबाट उतारेको कञ्चुकी (स्तन अड्याउने भित्री वस्त्र )मा सम्भोगलाई स्पष्ट रूपले देख्न पुगे । अनि त्यस कञ्चुकी लिएर उनी त्यहाँबाट फर्किए ।

स्नान गरी फर्कदा राखेको ठाँउमा कञ्चुकी थिएन । उनले कक्षको चारैतिर हेरिन् तर कतैपनि भेटिनन् । जब उनले कक्षको बुर्जामा गएर बाहिरतिर चिहाइन् त वैष्णव्यले काखीमा आफ्नो कञ्चुकी च्यापीरहेको भेट्टाइन् । ऊ त्यतिखेर रैती दुनियाँतर्फ लाग्दै थियो । त्यतिबेलै ससिराले बुझेकी हुन्वैष्णव्यले अझै पनि ममाथि कुदृष्टि राख्दै छ ।

समय जतिजति बढ्दै गयोत्यतित्यति नै वैष्णव्यको धृणित व्यवहार पनि बढि नै रह्योऊ कहिले ससिराको वस्त्रमा खेलिरहेको हुन्थ्यो त कहिले सुकाइरहेको वस्त्रमा हेरी टोलाइरहेको । आजकल त ऊ कमै मात्रामा वेश्यालय धाउथ्यो । राजसेनापति कार्तिकेयसँग पनि कमै मात्रामा उभिएको पाउन सकिन्थ्यो । भन्ने हो भने यसबखत उसले खुबै सङ्गीत मन पराउन थालेको थियो अझ शास्त्रीय नृत्यमा रमेकी नर्तकीको शारीरिक बनावट देख्दा त ऊभित्र केही अनौठो भाव उत्पन्न हुन्थ्यो । यी कुराहरूको ख्याल गरिरहेकी हुन्थिन् ससिराअनि उसको गिद्दे दृष्टिबाट बच्ने भरपुर उपाय पनि अपनाइरहेकी हुन्थिन् ।

एकदिन त उसले हद नै पार गऱ्यो । ससिरा स्नान गरेको हेर्दै  हस्तमैथुन क्रीडामा रमिरहेको अवस्थामा ससिराको दासीले उसलाई फेला पारिन् र आज मानवताको पक्षमा उभिएका स्तम्भलाई चलायमान गर्ने अयोग्य व्यवहारको निर्णय नै हिजो राति वैष्णव्यले मधुरालाई गरेको अभद्र व्यवहार हो । जसले ससिराको इज्जतमा बेइज्जतीको मूल फुटाइदियो ।

वैष्णव्यलाई थाहा थियो ससिरा उनकै कक्षमा विश्राम लिन्छिन् भनेर ! विश्राम लिनुपूर्व नै वैष्णव्यले मधुरालाई सोमरसमा बेहोसीको आषधी मिसाएर पिलाइदिए । मधुरा आफ्नो कक्षमा आइ लम्पसार भएर सुते । ससिराले पनि यो विषयमा खासै ध्यान दिइनन् । केवल ध्यान दिनमा वैष्णव्य नै एकल ठहरिए । अर्धरात्रिसम्म वैष्णव्यले मधुराको हाल बुझिरह्यो । जब उसको दृष्टि मधुराबाट हटेर ससिरामा पुग्यो त स्वतः उसमा कामदेवको आह्वान भयो । श्वेत अर्धवस्त्रमा अर्धनग्न अवस्थामा सुतिरहेकी स्त्रीलाई देखेर उसले आफ्नो बदलालाई पनि भुल्यो ।

ससिराको गला काट्न ल्याएको खन्जर(राजकीय छुरा)लाई भुईँमा राखी ऊ ससिराको यौवनमाथि उत्रन चाह्यो । सन्नाटाको पहिलो चरणमा पल्लला राष्ट्रको उत्तरखण्डमा बलिरहेको चिराकको मधुरो किरण त्यहाँबाट स्पष्ट देखिन्थ्यो । जतिजति ऊ ससिराको निटक पहुँच्न थाल्योउतिउति नै उसले कामवासनालाई पनि थेग्न सकेन ।

अमूर्त मानवको केशरासीमा जङ्गको उधुम मच्चाउन उसले पहिलो खण्डमा नै ससिराको मुख आफ्नो बायाँ हातले छोपी उनीमाथि झम्टन थाल्यो ।

शून्यता…महाशून्यता…अनन्त शून्यतालाई वायुको तीव्र वेगले काट्दै अन्तमा रगतको आहालमा ल्याइ पछाऱ्यो।

महामहिम ! म यो आदि शक्तिको प्रार्थनामा म यो राष्ट्रको दासी सत्यको पक्षमा असत्यको कुनै हद पार गर्ने छैन । ममा विश्वास गरियोस् “सभाको अग्रभागमा उभिएकी तिनै स्त्री ससिराले महाराज चित्राश्वको अगाडि भनिन् ।

चित्राश्वको मन्त्रीले आफ्नो वक्तव्यमा कुण्डनीले कुनै पनि स्त्रीलाई उनको इच्छाबेगर वेशवनिता वा नगरवधू नबनाएको विषयमा जोडदिँदै उनलाई देवीको संज्ञाद्वारा उनीमाथि कलात्मक प्रभावकारीता जमायो । मन्त्रीले भने,” तर देवी ! कुण्डनीले कुनै पनि स्त्रीलाई वेशवनितागणिका वा नगरवधूको रूपमा हेरेको छैन । महाराजको दरबारले आजसम्म पूर्वजको अमलमाथि अस्वीकृतिको सूचक दिएको छैन । देवी ! आफ्नो उजुरी भन्ने साहस जुटाउनुहोस्  ” मन्त्रीले यति भनिसक्दामा त्यस सभामा मधुरा र वैष्णव्यलाई पनि उपस्थित गराइएको थियो ।

ससिराले साहस जुटाएर भन्न थालिन्,” महामहिम ! म जुन घटनालाई शब्दले उतार्न गइरहेकी छुत्यस घटनाको साक्षी स्वयं यो धरती र पापी वैश्णव्यको अर्धकटित लिङ्ग हो । त्यस पापीले मेरो मुख बन्द गरी मेरो शरीरबाट कञ्चुकी र योनीवस्त्र उतार्न थाल्यो । ऊ पहिले नै वस्त्रहीन अवस्थामा थियो । मैले आफ्नो रक्षाको सहायताका लागि मधुरालाई बोलाउन सकिनँ । कारणयो पापीले उनीमाथि पहिलेदेखि नै छल गरिसकेको रहेछ । जब आफ्नो रक्षाका लागि मैले एउटा बलिष्ठ पुरूषसँग वाहुपासा लडाउनुपऱ्यो तब मेरो नजर भुईँमा लडिरहेका खञ्जरमा पुग्यो । महामहिम ! मैले आफ्नो रक्षाका लागि पाप गरिसकेँमैले यस पापीको लिङ्गमा आफ्नो हात पुऱ्याएजसको फल अहिले ऊ भोग्दै छ र म पनि । मधुराको होस खुलेपश्चात् यो कुराको ज्ञात उसलाई पनि भयो त त्यहाँ म नै दोसी देखिएँ । मलाई मधुराले नै वेश्या हुनुको संज्ञा दिए । म उनको नजरमा अपराधिनी सिद्ध भएँ । महामहिम ! यस पापीले आफ्नो रक्षाका लागि मधुरालाई आफ्नो पक्षमा समेट्यो र अन्तमा मधुराले नै मलाई जगल्टाई त्यो अर्धरात्रीमा अर्धवस्त्रमा राखी यो कुण्डनीको नगरबाट निकाला गर्ने यी दम्भ देखाए ।”

राजपालको मन्त्रीले उनलाई भने, “कुण्डनीको महासभा हजुरका अगाडि लज्जित छ देवीजुन घटना यही राष्ट्रको दरबारमा घट्योत्यही राष्ट्रको दरबारले हजुरलाई तत्काल न्याय दिन सकेन । राजसेनापति कार्तिकेयका अनुयायी र मधुराले हजुरमाथि जुन व्यवहार गरे त्यो अति नै निर्लज्जताको कुरा हो । देवीको उजुरीमा जुन वेशवनिताको कुरा उठेको छ त्यो कुरा कुण्डनीले सहन गर्न नसक्ने कुरा हो । यो राष्ट्रले पल्ललाको अखण्डतालाई अहिलेसम्म लत्याएको छैन र आगामी दिनहरूमा पनि लत्याउने कुचेष्टा उठाउने छैन । जुन दाग राजसेनापति कार्तिकेयको अनुयायी वैष्णव्य र मधुराले देवीमाथि लगाइदिएका छन् त्यस दागलाई यो राष्ट्रको सर्वोपरीले पनि मेटाउन सक्ने छैन । यो राष्ट्रले देवीलाई अब पवित्रता स्वरूप स्विकार गर्न सक्दैन । देवीको चरित्रमा अब यो राष्ट्रले पनि चरित्रहीन भएको ठहर गरिसकेको छ र अबको न्यायविधान लगत्तै हजुरले पनि देवी सीताले झैँ यो राष्ट्र त्याग गर्नुपर्नेछ ।

यदि देवीमाथि यो हुकुम चलाइएन भने भोलि यही सभाको त्यही अग्रभागमा उभिइ हामीमाथि प्रश्न आउनेछ रैती दुनियाँको । जुन स्त्रीलाई उसको अभिसारले नै अस्वीकार गरी देश निकाला गर्न तत्पर देखिइसक्यो भने त्यसको फैसला अरू के नै हुन सक्छ र तर  हामी पल्लला राष्ट्रको न्यायविधानले बाँधिएका छौँ र त्यसैको सहयोगमा दोषीहरूलाई पीडितको हुकुमअनुसार नै दण्ड दिनेछौँ । यस विषयमा श्री राजपाल मौन हुनुहुनेछ र यो नै उहाँको हुकुम हो ।”

राजपालको सभाले यति कटु निन्दा गरेलगत्तै ससिरा बघिनीको रूपमा उत्रिइन् । उनको शरीर ज्वार भवरझैँ काँप्न थाल्यो । खुलिएको केशमा अपमानका फूलहरू काँडा बनी उनलाई नै ठुँग्न लागे । उनी राजपालतर्फ फर्की थु:थुः गर्दै पूरा जनमानस तथा सभाकै चरित्रलाई उजागर गर्न लागिन्, ” हे पितृसत्तात्मक समाजमा जन्मिएका पापीहरूको सभामा विराजमान गणहरू हो ! तिमीहरूमा स-सम्मान स्त्रीको करुणा सुन्ने साहस पनि रहेनछ भने के नै न्यायलाई बुझ्न सक्छौ र जो एक स्त्रीकै कोखबाट जन्किएर त्यहीँ स्त्रीलाई नै चरित्रहीनको संज्ञा दिन सक्छौ भने म तिमीहरूमाथि कुन शब्दको प्रयोग गर्न सक्छु र कुण्डनीको इज्जत पल्लला राष्ट्रले बचाइराख्दा पनि आज मेरै राष्ट्रको भिखमा बाँचिरहेका हे नरपशुहरू हो । सदियौँदेखि तिमीहरू पुरूषहरूले हामी स्त्रीहरूलाई कहिले इन्द्र बनी भोग गऱ्यौकहिले कृष्ण बनी । जब भोग्यालाई अयोग्य ठान्यौ तब रामचन्द्रको दुष्ट्याइँ तिमीहरूमा पनि चढ्यो ।
यो समाज र कुण्डनीको विधानामा तिमीहरू भगवान् बुद्ध हौँयदि त्यो स्त्रीले पनि आफ्नो सुतिरहेको पति र सन्तानलाई छोडेर जान्छे भने उसका लागि पहिले नै यो समाजले तय गरिएको जवाफ दिइन्छ, ” अलच्छिना थिईआफ्नो प्रेमीसँग भागी ।” यो समाज किन बुझ्न चाहँदैनन् कि त्यो स्त्री पनि आफू हुनुको तलासमा निक्लिएकी हो भनेर मैले त झन् एउटै शय्यामा सुतिरहेको आफ्नै पुरूषबाट निरुत्तर हुनुपर्दा आफ्नो रक्षा गरेकी हुँ । अझ मलाई नै यो सभाले कलङ्किनी हुनुको छाप लगाउन सङ्कोच मान्दैन भने के आफ्नो रक्षाका लागि नाङ्गो पुरूषलाई देख्नु मेरो पाप हो के इज्जत बचाउन उसको लिङ्गमा खन्जर प्रहार गर्नु मेरो अपराध हो त्यसो हो भने तिमी पुरूषहरू सदियौँदेखिका अपराधी हौ । मध्यरातमा परस्त्रीको कक्षमा आउने पुरूष महात्मा बने अनि म चरित्रहीन ! “
उनको नयनबाट बलिन्द्रधारा आँसु चुहिन थाल्यो उनी भन्दै गइन्,” दुष्ट रामचन्द्रको कारण आज मेरो अपमान गरेको छ यो सभाले । बुद्ध जङ्गलबाट फर्किए महात्माको उपाधि लिएरसीता फर्किइन कलङ्किनी बनेर । अझ मलाई त मेरै पुरूषले अग्निपरीक्षाको लायक पनि ठानेनन्छि: !”

उनले आफ्ना दुवै आँखा चिम्ली आकाशतर्फ हेर्दै आफ्नो अन्तिम निर्णय सुनाइन्मेघ गर्जन समान भएर, “हे कुण्डनीको मल्हारमा विराजमान देवी ! यदि यो सभाले साँच्चिकै ममाथि न्याय दिन चाहन्छ भने जुन तरवारले म वैष्णव्य र मधुराको गर्धन छिनाउन चाहन्छुत्यहीँ तरबारको धारले महाराज चित्राश्वको घाँटी वारपार गर्न पाउने हुकुम पाऊँ । यो सभा एक स्त्रीको चरित्रमा दाग लागिरहँदा पनि मौन छ । हे कुण्डनीकि देवी ! तिमी साक्षात् स्त्री रूपमा नै विराजमान भएकी छ्यौ भने पल्लला राष्ट्रका मेरा पिता सम्राट् विदूरथको कर्णमा यो खबर पुऱ्याइदेऊ । उसकी प्रिय पुत्री ससिराको अपमान गरिसकेको छ यो राष्ट्रले । अब म माधवीसरह आफ्नो रूप प्रदर्शन गरिरहन सक्दिनँ ।” उनको मुखबाट यति कुरा निस्कँदासम्ममा उनको आङबाट साडीको उपल्लो भाग खसिसकेको थियो । उनी भुईँमा थुचुक्क परी घोप्टिइन ।

ससिराको यो निर्णयले राजपालको मन्त्रीको होसहवास उठ्यो । मौन भएका महाराज चित्राश्वको आँखामा मृत्युको महाकाललाई साक्षात् बनी आउँदै गरेको देख्न सकिन्थ्यो भने पुरै दरबारका दरबारिया गण र सभामण्डलको नजर भुईँमा घोप्टिरहेकी ससिरामाथि पुग्यो । उनीहरूले ठान्न पुगे सायद उनी नै त्यो साक्षात् देवी हुन् जुन कुण्डनीमा विराजमान भएकी छिन् ।

त्यतिबेलासम्ममा न्यायको द्विभागमा उभिएको न्यायमण्डल मौन थियो जतिबेला पल्लला राष्ट्रको राजदण्ड नगरको बिचभागसम्म आइपुगेको थियो । कुण्डनीको चारैतिरका सीमा घेराबाट मडारिँदै आइरहेको पल्लला राष्ट्रको कालो मेघले सभाको द्वारमा आई आवाज दियो, ” महाराज चित्राश्व ! सम्राट् विदूरथले हजुरको दरबारमा आफ्नो राजदण्ड टेकाउनुभएको छ । द्वार खोली स्वागत गर्नुहोस् …..।”

प्रतिक्रिया
Loading...