साहित्यपोस्ट
नेपाली भाषा र साहित्यको सम्पूर्ण पत्रिका

गाउँमा हराएको गाउँ

कविता

जीवित खड्का मगर

सबेरै हल्लागर्दै ढिँकीजाँतोहरू
मस्त निदाइरहेको घामलाई उठाइरहन्थे
र घाम क्षितिज आमाको काखबाट उठेर आइनपुग्दै आँगनमा
आइसक्थ्यो हिँडेर उकालैउकालो पँधेरीखोलाको पानी
आइसक्थे आफ्नै हाँगाको पात बजाउँदै वनका बुटाहरू ।

लहलह हरिया खेतहरूमा सबेरै पुग्थ्यो पहाड
र दिनभरि पसिनाको छहरामा नुहाएर
बेसीदेखि शिखर उक्लिन्थ्यो सधैँ साँझमा ।
मुरलीको धून पछ्याउँदै
गीतका हरफ बोकेर दिनभरि ग्वालाहरूसित गीत गाउँथे जंगलका चराहरू
र साँझपख भोलि गाउने नयाँ गीतको धून बोकेर फर्किन्थे गुँडमा ।
टा…ढा, भीरको बाटो यतै गाउँतिर आइरहेको देखेर सुकिला मान्छे
सायद लाहुर बोकेर आएकोझैँ आफ्नो लाहुरे छोरा सम्झेर
जोर आँखा सधैँ मूलबाटोमा राखिर’न्थे वृद्ध बाआमाहरू ।
मेला हेर्न आएका तन्नेरी हिमालहरूले
कुन्नि ! के-के कुरा गरिदिन्थे आँखैआँखाको भाषामा ?
कि छेवैमा फक्रेको गुराँस लजाएर झन् रातो-रातो देखिन्थ्यो
साँच्चै ! उतिबेला गाउँ
फक्रिएको गुराँसजस्तै देखिन्थ्यो ।

सम्बन्धित पोस्टहरु
bahulako diary small and inside post

तर अचेल
यहीँ माटो खनेर बसेका घरहरू
यहीँ माटोमा पाइला टेकेर उभिएका पहाडहरू
अनायासै अपरिचितजस्तो लाग्न थाल्छ
जहाँ गाउँको सुवास छैन,
गाउँभन्दा पर …
कहीँ हराएझैँ लाग्छ ।

दैलोमा सधैँ आइरहन्छ भेट्न सहरलाई छोएर आएको दलालजस्तो हावा
र गाउँबाट गाउँको पहिचान उडाएर लै’रहन्छ ।
यता, आधुनिक सपना ओढेर फुर्सदमा सुतिरहेछ मैलो पहाड
र पानी खोज्दाखोज्दै बगर भएकाछन्
मूल नफुटेर ओठ सुकेका खेतहरू
सुनिदैन हाँगाहाँगामा गाउँको गीत
जहाजजस्तो उडेर कतै हराइरहेछन्
जंगलका चराहरू
बरू आफ्नै पीडाको घाउ ठुँगेर ठुटामा रोइरहन्छ एक्लो न्याउली ।

ओ, दूरदेशका पर्यटकहरू !
गाउँमा अहिले गाउँ हराएकोछ ।

प्रतिक्रिया
Loading...