साहित्यपोस्ट
नेपाली भाषा र साहित्यको सम्पूर्ण पत्रिका

सूर्यबहादुर

 

बिहान सूर्य उदाउनु अघि नै
हातमा नाम्लो बोकेर हिँडेको
सूर्यबहादुर तामाङ्ग
सूर्य अस्ताउनु अघिनै
कीर्तिपुरको बीच सडकमा
हातमै नाम्लो च्यापेर अस्तायो ।
अस्ताए पछि सूर्यबहादुर
एकाएक अखबारहरूमा छायो
मध्यान्हमै बीच सडकमा
नाम्लो च्यापेर अस्ताएको सूर्य बहादुर
अखबारका पानाभर तस्बिर बनेर आयो
अनि मात्रै सूर्य अस्ताएको खबर
लोकले चाल पायो ।

शरीरमा अलिकति तागत हुञ्जेल
नशामा दुइ थोपा रगत रहुञ्जेल
सूर्यबहादुर कहिले नाम्लो च्यापेर
कहिलेभारी बोकेर
बाघभैरव
पाँगा
नयाँबजार
कालीमाटी गरिरह्यो ।

bahulako diary small and inside post

पसिनाको धारा चुहाउँदै
कहिले बल्खुको तरकारी बोक्यो उसले
कहिले साहुको सिमन्टी घिसार्यो उसले
धेरैलाई खुवायो सूर्यबहादुरले
धेरैका घर बनायो सूर्यबहादुरले
आफुभने सधैको बेघर सूर्यबहादुर
बन्दाबन्दीमा सायद भोकभोकै पर्यो
र त आकाशमा सूर्य नअस्ताउँदै
बीच सडकमै गर्लम्मै ढल्यो ।

जिउँदो रहुञ्जेल बगेको
सूर्यबहादुरको स्वाभिमानी पसिना
न उसको सरकारले देख्यो
हुनेखानेको सहरमा
हुँदाखाने सूर्यबहादुरको बेदना
न त कुनै अखबारले लेख्यो
मरेपछि भने
सूर्यबहादुर एकाएक शीर्ष समाचार बन्यो
र सूर्यझैं चम्कियो ।

खै कसलाई थाहा छ ?
धादिङको सूर्यबहादुर
बाबुआमाका सपना बोकेर
झार्लांगबाट झरेको थियो कि
प्रियसीको दुःखका दिन फेर्नका लागि
सर्पु या तोप्लांगबाट याम्बुरी छिरेको थियो।
अब ऊ फर्केर आउने छैन र भन्ने छैन
ऊ धादिङबाट यो शहर किन पसेको थियो ।

सहरले उसलाई डस्यो
ठूलाहरूको सहरमा
सानाहरूका मसिना
सपनाको कुनै हिसाब हुँदैन
तैपनि केही होला भनेर
सूर्यबहादुरले
ठूलाहरूको आशामा
ठूलाहरूकै आदेशमा
कहिले “हलो“ समायो
कहिले “रूख“ को सहारामा रमायो ।

सूर्यबहादुरले
गरिखानेहरूको सुदिन फिर्ला कि भनेर
“सूर्य“ लाई आफ्नो ठम्याएर
सूर्यकै सरकार बनायो
तर अफसोच्
भोकको भुमरीमा परेर
राजधानी कै मुटुमा
सूर्यबहादुर ढल्यो ।

 

प्रतिक्रिया
Loading...