साहित्यपोस्ट
नेपाली भाषा र साहित्यको सम्पूर्ण पत्रिका

तिमीले पानी नसिँचे

कविता

वर्षौंवर्षको अन्तरालमा पनि
ठिङ्ग्रिएर बसेको छु
ठुटिएको छु
जल्लादले टाउको तासे झैँ
तासिएको छु
मानौं मेरो फेरि दोस्रो चोटी
न्वारन भएको छ
ससाना पालुवाहरू मौलाएका छन्।

मुडो माथिबाट
लाग्दैन रुख जस्तो
बूढो मुडो
रुख हुँ जरा दुख्छ
तिमीले पानी नसिँचे

मनुष्यका मानस पटलका रुख
पथका गगनचुम्बी रुख
आँगनका थोरै घमण्डी
अनि कौशीका सर चढेका रुख
विदेशी मोलमा लडिबुडी उम्रिएका
अनि लोकल रुख स्वदेशका
मनोमेन्ट दायाँबायाँ र तलमाथिका
आफूले आफैँलाई अग्ला
कहिले होचा बाहुन्न वीरसरह सोच्ने
जति नै शिखर छोए पनि
गन्तव्य त आखिर जमिनमै छ
पापीले आएर छ्याप्प पारेपछि
रुख हुँ, जरा दुख्छ
तिमीले पानी नसिँचे

सम्बन्धित पोस्टहरु
bahulako diary small and inside post

लत्र्याङ्ग भुइँमा मुर्दासरी लड्दा
मेरो अस्तित्वको खोजी खोई भएको
बरु मेरो अविचलित अंगहरु
टुक्राटुक्रा पारेर
बाँडिन्छन् नअगाएका भोका मानवलाई
जो पेटमा मात्र ज्वाला नराखी
नजरमा लुब्ध लोभी भोक राख्छ
रुख हुँ जरा दुख्छ
तिमीले पानी नसिँचे

लाग्छ मानौँ म मुक्त भइनँ
लाग्छ म मरेर पनि
नरकैमा छु
देख्छु प्रत्येक अनुहार
म भन्दा बढी पापी छन्
सगोत्री भएर के भयो
सगरमाथा चढेर के भयो
टापुबाट रुख नदेखेपछि
उद्गम बिन्दुबाट दृश्य
धमिलो देखेपछि
कसरी उमार्छौ पालुवा मुना
रुख हुँ जरा दुख्छ
तिमीले पानी नसिँचे

प्रतिक्रिया
Loading...