छन्दः दिक्पाल

हाँसेर बाँच्नलाई चाहिन्न धेर केही
चाहिन्छ एक प्यारो आनन्द चित्त स्नेही
जम्मा गरेर सारा आकाश जूनतारा
पोल्टो भरेर राख्दा चम्किन्न है शितारा
।।१।।

मुस्कान नै उज्यालो हो फूलको वसन्त
जो निष्प्रयास फुल्ने आनन्द हो अनन्त
छोडेर हीनताका रोजौँ नवीन भाका
मुस्कानले सजेका बोकेर ओठ आँखा
।।२।।

चाहन्छ उड्न पक्षी आकाशमा, तथापि
छोपेर पिन्जरामा बन्दी नहोस् कदापि
च्याप्दा नचाहिँदा ती कुर्सी र मान धेर
मर्नेछ दिव्य आत्मा ध्वाँसो धुलो जमेर
।।३।।

ओडार साँघुरो त्यो छोडेर निस्किजाऊ
सन्ध्या–उषा खुलेको आकाश हेर्न आऊ
संसार जित्नलाई यो जिन्दगी नहार
सानन्द बाँच्नलाई मुस्कान यो नमार
।।४।।

रतुवामाई ४, मोरङ