चिसो बतासले छाती चिथोर्दा,
घाम पनि तातेजस्तो नभएको दिन।
ओइलाएका पातका सङ्गीत सुन्दै,
रूखका हाँगाहरू मौन छन् अचेल।

नदीका छालहरू निदाइरहे,
खडेरीले फाट्यो माटोको मन।
मलिनो सूर्य, धूलोले ढाकेको,
ओझेलमा पर्‍यो न्यानोपन।

कहाँ छ लय ती बर्सातका ?
कहाँ हरायो हरियालीको गीत ?
सपनाजस्तै लाग्छ वसन्त अब,
सपनाभन्दा पर छ जीवन रीत ।

तर पनि आशाले टेकेर उभिन्छ,
एकदिन टिप्न सुनौला किरण ।
हिउँद बितेर न्यानो बतासले
फेरि सजाउनेछ धरतीको वरण।