झ्यालको फ्रेमभित्र समावेश भएको विराट आकाशमा बादलका छरपष्ट ससाना टुक्राहरू सुस्त सुस्त बग्दै गरेको देख्न सकिन्छ । आक्कलझुक्कल चराहरूको बिन्दु जस्तो कालो आकार फ्रेमको एउटा कुनाबाट फुत्त प्रकट हुन्छन् त केही बेरमा गायब । नाटकको अन्त्यपछि रङ्गमञ्चमा पर्दा झरेझैँ म मेरा आँखा बन्द गर्छु । ठीक त्यही समय एउटा हरियो फट्याङ्ग्रो झ्यालको डीलमा आएर बस्छ मानौं ऊ मेरा आँखाले कत्ति बेला यो गर्ला भन्ने प्रतीक्षामा थियो । बादलका मूल गुच्छाहरू झ्यालको फ्रेमबाट निस्किसके पनि ती बादल हिँडेका मधुरा पाइलाहरू अस्पष्टै सही ठम्याउन सकिन्छ । के मभित्र अझै रियाले छरिदिएका प्रेमका पाइलाहरू ती बादलका अस्पष्ट निसान झैँ बाँकी छन् ? त्यही दिन त्यही घटना बारबार कुनै रोटेपिङ झैं मस्तिष्कमा तेज गतिमा घुमिरहेको छ ।

“हाम्रो छुट्‍टै संसार हो यो बुझ्यौ जिके ?” रियाको बोली कानसम्म पुगे पनि म प्रतिक्रिया भने दिन्न । मन विराट आकाशको नीलो रङमा पौडिरहेको छ भने तन यता रियाको काखलाई सिरानी बनाएर आनन्द पल्टिरहेको छ । रियाको स्यानो चुच्चे नाक स्याप्प सुकेका गाला अनि ठूलाठूला आँखाले सजिएको मुहार मेरो यो दृश्यमा छेक्न आइपुग्छ । (शृङ्गारको नाममा रिया सिर्फ गाजल लगाउँछे अनि एउटा मसिनो कालो टीका)

“आकाश हेर्न आको यहाँ ?“

“अरे फटाहा केटी । आकाश त आकाश हो सधैँ छँदै छ । तर यो आकाश त्यो पनि यत्ति बेजोडले खुलेको त्यसमाथि तिमी अनि यो आकाश तिम्रो न्यानो काख मेरो भाग्यमा बिरलै पाउँछु क्या मैले । बस अब पाँच मिनेट यतिकै बस्न देऊ न । प्लिज ।”

“मान्छेको तिघ्रा निदाइसक्यो । उठ तिमी पहिला । गुलिया कुरा गर्न त कस्ले जानेको होला र तिम्रो जति ।”(छिटो बोल्छे ऊ अनि तिखो छ उस्को आवाज)

म जुरुक्क उठ्छु । रिया मेरो काँधमा टाउको टेकाउँछे । पर क्षितिजमा घाम अस्ताउने तयारी गर्दै छ । गुलाल रङ क्षितिजबाट आकाशतिर फैलिँदै गरेको दृश्य मनमोहक देखिन्छ । तल फेदमा भक्तपुरका गुजुमुजुक्क घरहरू बिस्कुन सुकाए झैँ फिँजिएका छन् । बीचमा सिउँदो छुट्याए जस्तो रोड, कमिलाको ताँती झैं एकोहोरो मोटर गाडीहरू गुडिरहेका छन् । साँझको सन्देश बोकेर आएको बतासले हल्लाइरहेको रियाको कपाल मेरो अनुहारमा स्पर्श गर्दै छ जस्ले एउटा भिन्नै प्रेमिल काउकुती मेरो शरीरको हरेक अङ्गमा बाँडिरहेको छ । कस्तो मीठो वासना उस्को कपालको । कस्तो मीठो यो अनुभव । कुनै पनि पुरुषले कल्पना गरेको सुखको शिखरको बिम्ब हो यो क्षण ।

“जिके एउटा कुरा सोधूँ ?“

“सोध न ।”

“तिम्लाई निसास्सिएको जस्तो फिल हुँदैन, हामी स्वतन्त्र छौँ जस्तो लाग्छ ?“

“यसमा लाग्नु पर्ने के छ र हामी सबै स्वतन्त्र छैनौं र ?“

“कसरी स्वतन्त्र छौ तिमी ? जो मान्छे प्रेमको गुलाम भइसक्यो स्वतन्त्र छु अरे ! थाहा छ तिमी हामी सब जना स्लेभ हौँ ।”

“कसरी ? कस्को स्लेभ ?“

“सब चीजको । यो हाम्रो प्रेमको, हाम्रो स्वयम् घर परिवारको,अनगिन्ती समान बेच्ने बजारको, समाजको, नियम कानूनको ।”

“यसरी सोच्यो भने त सब चीज हाम्रो मास्टर अनि हामी स्लेभ स्वाभाविक रूपमा हुने भइहाल्यौँ नि ।”

“एउटा अनौठो कुरा सुनाऊँ ।”

“सुनाऊ न ।”

“‘जोम्बी एन्ट फंगस’को बारेमा केही थाहा छ ?“

रिया मेरो काँधबाट टाउको उठाउँछे अनि म मेरो टाउको उस्को काँधमा बिसाउँछु ।(कुनै विषयमा गफिंदै गर्दा हामी आलो पालो गरिरहन्छौँ एकअर्को काँध दिएर !)

“नाइँ, सुनेको छैन ।” 

“थाहा छ तिम्लाई यो फंगस हावाको माध्यमबाट कमिलाको शरीरभित्र पसेर उस्को मस्तिष्कसम्म पुग्छ अनि त्यस कमिलाको दिमाग हाइज्याक गरेर त्यसको भिहेवियर म्यानिपुलेट गर्न थाल्छ ।”

“म जिस्किँदै उस्को हात मेरो छातीमा च्यापेर भन्छु हेर न तिम्रो प्रेम पनि मेरो मुटु हाइज्यक गर्न खोज्दै छ ।”

रिया मेरो तिघ्रामा मुड्की हान्दै भन्छे ।(उस्लाई गहिरो विषयमा कुराकानी भइरहँदा जिस्किन पटक्कै मन पर्दैन ।)

“अनि थाहा छ  त्यस कमिलोलाई एउटा अग्लो ठाउँमा लगेर एउटा डाँठमा भएभरको बल लगाएर टोक्न लगाउँछ । के हुन्छ थाहा छ त्यस पछि ?“

“के ?“

“त्यो फंगस, कमिलाको टाउको बाट पलाएर छिप्पिन्छ अनि आफ्नो बीउ छरेर फेरि त्यही साइकल रिपिट शुरू हुन्छ । हामी पनि त्यो कमिलो जस्तै कसैको माध्यम हौँ । उनीहरूको बीउ  छर्ने, खुड्किला उक्लिने सहारा । हामी एउटा बच्चाको खैलौना गाडी भइसक्यौँ । जस्को रिमोट अरूको हातमा छ ।  तिम्लाई लाग्दैन हामी पनि यो कमिलो जस्तै हरेक चीजहरूबाट म्यानिपुलेट भइरहेका छौँ ?“

“कमसेकम हाम्रो दिमागसम्म चाहिं कोही पुगेको छैन भन्ने मान्छु म । हो, समस्या छ, तर जोगिने उपाय पनि त होला ।”

“हेर न हाम्रो जीवन कति धैरै चीजहरूको भरमा थेगिएको छ । यस्तो भर जस्को जग नै धमिराले खाइसक्यो । हाम्रो मौलिक अस्तित्व बिस्तारै हामीबाट टाढा भाग्दै छ, बुझ्यौ ?“

“के गर्नु पर्छ जस्तो लाग्छ तिम्लाई ?“

“खोइ । कतै टाढा जान मन छ मलाई त ।”

“यथार्थबाट पनि भाग्न मिल्छ र फटाहा मान्छे ? यसको उपचार त हामी अहिले लगाइरहेका छैनौं र ?  हाम्रो यो छुट्टै संसार बनाएर ? हेर न कति बेग्लै बसेका छौँ हामी । शहर, भीडभाड विज्ञापनका बोर्डहरू हतारमा एक अर्कालाई ठेल्दै हिँड्ने मान्छेहरू ती सब चीजबाट टाढा ।”

“जसरी त्यस कमिलोलाई जोम्बी एन्ट फंगसले हाइज्याक गरेको भनक सम्म हुन्न । मलाई म पनि यो भीडभाड र हातोरोको शिकार भइसकेँ जस्तो लाग्छ । जिके मलाई यो समय र यस्को बेरंगी यथार्थबाट टाढा कतै जानु छ ।”

“मतलब !”

“म कतै जाँदै छु जिके !”

रियाको यो एकाएक ‘म जाँदै छु‘ भन्ने कुराले मलाई रनभुल्ल पारिदियो । ‘कतै जाँदै छु ?’ यो छेउ न टुप्पो भएको कुराको कसरी अर्थ लगाऊँ म ? म रिया तिमी ठीक छौ भन्न खोज्दै थिएँ उता रिया जुरुक्क उठी, बुरुक्क उफ्री बीच हावामा एउटा फट्याङ्ग्रो भई र कतै झाडीमा हराई । के भयो भर्खर ?  एउटा सिङ्गो मान्छे कसरी एउटा राज्माको गेडा जत्रो फट्याङ्ग्रो हुन सक्छ ? रिया भनेर बोलाउने प्रयास सिर्फ प्रयासमा मात्र सीमित हुन पुग्छ । रियाको त्यस घटनापछि शुरू भएको अनुकूल घटनाहरूको मुहान सुक्ने त परको कुरा बर्खाको भेल बनेर मलाई बगाउन प्रयत्नरत छ ।

आज दोस्रो हप्ता । यस बीच मैले मेरो शरीरमा क्रमिक परिवर्तन पाइरहेको छु । त्यस मध्य सबैभन्दा मूल परिवर्तन मैले मेरो भाषाको अभ्यास बिर्सिएँ । यसलाई बिर्सेको पनि कसरी भनौं जिब्रो ठीक छ (यो समयसम्म) मस्तिष्कमा विचारहरू भाषाकै स्वरूपमा चलबलाउँछन् । तर मुखबाट शब्द निस्किँदैनन् । मेरो बोल्ने प्रयास सिर्फ अस्पष्ट हा हु (जुन पहिलो पहिलो दिन हुन्थ्यो) आज भने ट्वार्रट्वार्र बर्खामा टाढा कतै भ्यागुतो कराए जस्तो आवाजमा गएर टुङ्गिन्छ ।

सम्भावित अन्तिम दिन ! झ्यालबाट बिहानीको काँचो घामको किरणहरू कोठाको बीच भागमा झ्यालकै सीसा आकारमा फिँजिएका छन् । ठीक त्यस ठाउँमा एउटा कमिलो चारै दिशातिर अजीव हाउभाउ देखाउँदै हिँडिरहेको छ । कमिलो घामको किरण भएको घेरासम्म पुग्छ र अनि तुरुन्त दिशा परिवर्तन गरिहाल्छ । एउटा हरियो फट्याङ्ग्रो झ्यालको डीलमा फुत्त आएर बस्छ । म खाटमा लम्पसार सुतिरहेको छु । शून्य छ मेरो मस्तिष्क । त्यस घटनापछि शरीर परिवर्तन हुँदै आएर आज पूर्ण रूपमा आफूलाई पाइसकेको महसूस भइरहेको छ । तर के भएँ म ? आफ्नो परिवर्तित स्वरूप हेर्न  टाउको हल्लाउन खोज्छु तर यस्तो लाग्दै छ कसैले मेरो घाँटी अँठ्याइरहेको छ । सकी नसकी म खाटको छेउमा पुग्छु र पर दराजमा टाँसिएको ऐनामा देख्छु एउटा भद्दा भ्यागुतो मलाई हेरिरहेको छ ।

एउटा भद्दा भ्यागुतो भएछु म ! भयानक डरलाग्दो भ्यागुतो ! यो नमीठो यथार्थले मेरो होस हवास एक झट्कामै उडाइदियो । पर झ्यालको डीलमा उभिएको फट्याङ्ग्रोतिर एक नजर लागउँछु र एउटा प्रश्न आफैलाई सोध्छु – किन चाल पाइनस कि तँ यो समाजको भ्रष्ट फंगसको पञ्जामा फसिस् भनेर । के हरेक मान्छेले यसको उत्तर अन्तिम समयमा मात्र पाउँछ ?

हैन, अझै समय छ । मलाई पनि त्यो सीसा पारि जानु छ । एउटा बेजोड आवाज मलाई झ्याल पारि उभिएको फट्याङ्ग्रोतिर पुकारिरहेको छ । मलाई पनि तिमीसँगै लैजाऊ रिया ! जोडजोडले छटपटाउँदै म खाटबाट तल झर्ने प्रयास गर्छु र केही बेरको सकसमकस पछि म खाबाट तल फ्यात्त पछारिन्छु ।

“रिया… … … … ?”

मनको गहिराइबाट एउटा अन्तिम पुकार निस्कन्छ । फट्याङ्ग्रो विपरीत दिशातिर फर्कन्छ अनि फुत्त कतै बिलाउँछ ।

बिस्तारै मेरो ढोकाको फेदबाट कमिलाको ताँती प्रवेश गर्न थाल्छ । म छटपटाउँदै झ्यालतिर घिस्रिन खोज्छु । कमिलाको पहिलो ताँती मेरो शरीरमाथि हाबी हुन्छ । मेरो झ्याल पारि सम्मको यात्रा क्षणभरमै विफल हुन्छ । एक पछि अर्को कमिलाको झुन्ड मेरो शरीरमाथि चढ्दै जान्छन् अनि मेरो छालामा दाँत गाड्न थाल्छन् । अन्तमा म कमिलाहरूको कालो नकाबभित्र पुरिन्छु जहाँ मलाई जिउँदै खाइँदै छ । क्रमशः मेरो चित्कारको ध्वनि यो अबसर्ड घटनाको विशाल खालीपनमा सुस्त सुस्त हुँदै शून्यमा गएर विलीन हुन्छ ।