निर्देशकको आदेश बमोजिम ऊ मलाई अन्तै फर्काउँछ । म आज्ञाकारी भएर उसैले देखाएको रमिता हेरिदिन्छु । मेरो त कामै के हो र जता जता मलाई घुमाइन्छ त्यतै त्यतैको दृश्यलाई कैद गर्नु बाहेक ।

म्याडम चिच्याई-चिच्याई तालिमका सहभागीहरूलाई अर्थ्याउँदै छिन्, ‘हिंसाको चक्रमा महिला; हिंसाको चक्रमा महिला; हिंसाको चक्रमा महिला ।’ सदियौँ  भयो यो  ‘टेक’ मैले कैद गर्दै आएको । अचम्म लाग्छ आखिर कसले घुमाइरहेछ यो हिंसाको चक्रमा महिलालाई ।

अँध्यारो खोलभित्र छोपिएर बसेको मलाई थाहा छैन । म कतातिर लाग्दै छु तर मलाई यति चाहिँ अवश्य थाहा छ कि मलाई अगाडि लगिँदै छ ।

खोल उघारिन्छ र  अगाडि उज्यालो अनि  ठुलो दृश्य : ओहो ! म त विवाहको माहौलमा पो आएछु । आहा ! कति सुन्दर फूलहरूले सजाएको यो माहौल । म ती फूलहरूलाई समग्रमा  हेर्न थाल्छु । ओहो ! कति महँगा होलान् नि यी  फूलहरू । यो कति दिन टिक्छ होला ? कति खर्च गरियो होला यसको लागि ? हैट मलाई किन जान्नु छ र यी सब कुरा ।

पछाडिबाट ठूलो अट्टहास सुनिन्छ हाँसोको ।  म हत्त न पत्त त्यतातिर मोडिन्छु । गोलो टेबलमा एउटा फूलै फूलले सजिएको  किस्तीमा एक जोर जुत्ता राखिएको छ । तिनै जुत्ताको लोकार्पण पछिको रहेछ त्यो गुन्जिएको हाँसो ।

दुलाहा दुलहीको टोली दुईतिर बसेर ठुलै बहस गर्दै छन् कि । अब दृश्यलाई एक एक कैद गर्दै जाने निर्देशन आएको छ मलाई ।

वर पक्षका एकातिर बसेर वधुपक्षसँग जुत्ता माग्दै छन् र उता एक सुन्दरी भन्दै छिन्, “म त विदेशबाट आएको , भिनाजुसँग डलरमा नै लिन्छु ।”

“साली त भिनाजु कै हो तर मेरो दिदीलाई खुसीसँग राख्नुहुन्छ भने जुत्ता दिन तयार छु ।”

म रमितालाई एकएक समेट्न तिर लाग्छु ।

दुलही बनेकी  ‘दिदी’ अगाडि बसेर १६ शृङ्गारमा लजाइरहेकी छिन् । वरिपरि समाज छ जो गललल हाँसिरहेछ।

“इत्स फन” भन्दै छे अर्की साली ।

“मेरो कोहिनुरको हीरा जस्ती दिदीलाई लैजान भिनाजु कति सम्म दिन तयार हुनुहुन्छ ? सुरुवात ५ लाख बाट गरौं न त ।”

धेरै वर्ष अगाडि एउटा टेली शृङ्खलामा सायद मैले नै कैद गरेको थिएँ साहित्यकार पोषण पाण्डेको कथा ‘भिनाजुको स्वेटर’लाई ।

किन त्यो कालजयी भै रह्यो  भनेको त साली र भिनाजुको खेल त  आजसम्म जीवित नै रहेछ र पो । नहोस् पनि कसरी यस्ता पढेलेखेका  साली भन्दै छिन् कि “मैले दिदी को मोल राखेको होइन यो त रिचुएल हो ।”

कथामा पनि त भिनाजुले दिदीलाई  प्रत्यक्ष कुनै हिंसा नै गरेको त कहाँ  थिए र  तर दिदीलाई साली भेनाको  हिमचिमले मध्यरातमा मुख प्याक प्याक नै पारेको छ  ।  के त्यो कथामा आँखीझ्यालबाट चिहाउँदै गरेको  एउटा दृश्य आज खुल्लम खुल्ला आँगनमा झुल्किएको हो त ?

विवाहमा सालीले भिनाजुको जुत्ता लुकाउने र पैसा दिएपछि छोडिदिने यो कहिलेबाट शुरु भो त्यो ठ्याकै थाहा नभएपनि अहिले चाहिँ ५ लाख बाट सुरु हुँदो रहेछ ।  के थ्यो होला यो शुरु गर्दा को कारण ।

हैट ! कहाँ म अलमलिएँ । तर एउटा दृश्यले भने साँच्चै म अलमलिएँ ।  मैले फोटो खिच्ने यो  मेरो आँखामा मोती बिन्दु भएर हो कि साँच्चै नै  हो त्यो  ‘म्याडम’ त यहाँ पनि पो आइपुगेकी छिन् त र चिच्याई चिच्याइ भन्दै छिन् “हिंसाको चक्रमा महिला, हिंसाको चक्रमा महिला, हिंसाको चक्रमा महिला” ।

अरे वा ! हेर्दा हेर्दै त्यो घुम्टो भित्रकी दुलही त तिनै म्याडम नै पो भै सकिछन् त ।